Ambtelijke notitie / intern advies. 10 november 1942 (betreft een brief van 7 november 1942). Comm. Joh Dahmen
von Buchholz.

Brief 7-11-42
29059 / A2
Ned. Vreemdelingen - Centrale

Krachtens de voor Amsterdam
geldende bepalingen mag
Roordveldt geen visch
verkoopen.
Voldoening aan het
verzoek Roordveldt. In deze
wordt door Commissaris
Dahmen v. B. beschouwd
als een ontduiking van
bovenbedoelde bepalingen.

Dus afwijzend adviseeren.
Er zijn trouwens reeds winkels
genoeg.

10-11-42
[paraf] Het document is een kort, zakelijk advies naar aanleiding van een verzoek van een individu genaamd Roordveldt. De kern van de tekst is een juridische en beleidsmatige afwijzing:
1. Wettelijke basis: Er wordt verwezen naar specifieke bepalingen die op dat moment in Amsterdam van kracht zijn en die de verkoop van vis door de betreffende persoon verbieden.
2. Interpretatie: Commissaris Dahmen von Buchholz interpreteert het inwilligen van het verzoek als een bewuste poging om deze regels te ontduiken.
3. Economische argumentatie: Onderaan wordt een aanvullende reden gegeven voor de afwijzing: er is geen behoefte aan meer viswinkels ("winkels genoeg"). Dit duidt op een stringente regulering van de middenstand.

De schrijfstijl is direct en autoritair, kenmerkend voor ambtelijke correspondentie uit de bezettingsperiode. Dit briefje dateert uit november 1942, midden in de Tweede Wereldoorlog. De genoemde Johan Dahmen von Buchholz was een beruchte Nederlandse politiecommissaris die tijdens de bezetting nauw collaboreerde met de Duitsers. Hij was onder meer hoofd van de Vreemdelingenpolitie en de Afdeling Politieke Zaken in Amsterdam en speelde een actieve rol bij de vervolging van Joden en verzetsmensen.

De Nederlandse Vreemdelingen-Centrale (NVC) hield zich weliswaar formeel bezig met toezicht op vreemdelingen, maar in de praktijk was de bureaucratie rondom vergunningen en distributie in oorlogstijd zeer verweven met de politiecontrole. Het feit dat een commissaris zich persoonlijk bemoeit met een vergunning voor de verkoop van vis, illustreert de totale controle die de autoriteiten wilden uitoefenen op het economische en sociale leven in Amsterdam tijdens de bezetting. De afwijzing "winkels genoeg" past binnen de toenmalige politiek van sanering en distributiebeheersing. Politie