Getypte brief (doorslag/kopie) op grijs papier met handgeschreven aantekening. 10 december 1942. De Directeur (vermoedelijk van een plaatselijke visafslag of distributie-instantie). De Directeur der Nederlandsche Visscherijcentrale, Den Haag. Verzonden 10/12

vB/HB.

den Heer Directeur der Nederlandsche
Visscherijcentrale,
2e Adelheidstraat 300,
Den Haag.

46a/887/2 M. 10 December 1942.

Naar aanleiding van Uw brief d.d. 23 November jl. no.
30603 A.Z./Ho. bericht ik U, dat W.H. Grosze-Nipper, Hembrug-
straat 28 I, Amsterdam, aan den afslag alhier op de verdeellijs-
ten voorkomt voor toewijzigingen zoetwatervisch(2), versche aal(2)
gerookte aal(1), ongepelde garnalen(3) en gepelde garnalen(3).
Ik meen U te moetn adviseren op het verzoek van Grosze-
Nipper hem vergunning te verleenen tot het verduurzamen van
visch, afwijzend te beschikken.

De Directeur. * Onderwerp: Een advies met betrekking tot een vergunningsaanvraag voor het verduurzamen (conserveren) van vis door een handelaar uit Amsterdam.
* Inhoud: De afzender bevestigt dat de heer W.H. Grosze-Nipper reeds op de distributielijsten van de lokale afslag staat voor diverse visproducten (zoetwatervis, aal en garnalen). De cijfers tussen haakjes achter de producten duiden waarschijnlijk op specifieke categorieën of toewijzingshoeveelheden binnen het distributiesysteem.
* Advies: Ondanks dat de handelaar al vis ontvangt, adviseert de directeur negatief op het verzoek om ook vis te mogen verduurzamen.
* Taal en spelling: Het document bevat typische ambtelijke spelling uit die tijd ("visch", "alhier") en twee opvallende typefouten: "toewijzigingen" (waarschijnlijk bedoeld: toewijzingen) en "moetn" (bedoeld: moeten). Dit document stamt uit de periode van de Duitse bezetting van Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog. De Nederlandsche Visscherijcentrale (NVC) was in deze periode een belangrijk orgaan dat onder toezicht van de bezetter de gehele visserijketen reguleerde, van vangst tot distributie en prijszetting.

Vanwege de voedselschaarste en rantsoenering was de handel in vis streng gereguleerd. Het "verduurzamen" van vis (zoals inblikken, zouten of drogen) was onderworpen aan strikte vergunningen, omdat dit proces de houdbaarheid verlengde en daarmee de controle over de voedselvoorraad bemoeilijkte of juist strategisch belangrijk maakte voor de voedselvoorziening. Het negatieve advies in deze brief suggereert dat de autoriteiten de controle over de verwerking van visproducten beperkt wilden houden tot een select aantal bedrijven.