Officieel prijsvoorschrift (besluit). N.V.C. № 491.
Afd. Prijzen.

DIENST VAN DEN GEMACHTIGDE VOOR DE PRIJZEN

Prijsvoorschrift 1942 vischafval.

Op grond van § 1 der Verordening № 23/1940 in verband met de artikelen 1 en 2 der Verordening № 115/1942 en in overeen-stemming met § 2 der Verordening № 3/1940 van den Rijkscommissaris voor het bezette Nederlandsche gebied wordt, in over-eenstemming met den Secretaris-Generaal van het Departement van Landbouw en Visscherij, bepaald:

Artikel 1.
Onder vischafval wordt in dit prijsvoorschrift verstaan afval, hetwelk is verkregen tengevolge van het be- of verwerken van visch, voor zoover dit afval niet bestemd is om tot menschelijk voedsel te dienen.

Artikel 2.
De prijs, tegen welken vischafval ten hoogste mag worden verkocht en afgeleverd, bedraagt ƒ 2,- per 100 kg af verwerker, exclusief verpakking.

Artikel 3.
Dit prijsvoorschrift kan worden aangehaald als "Prijsvoorschrift 1942 vischafval" en treedt op den dag na dien der afkondiging in de Nederlandsche Staatscourant in werking.

's-Gravenhage, 30 November 1942.

DE GEMACHTIGDE VOOR DE PRIJZEN,

Schokker.

7-12-42.
vTe/Gr. * Doel: Het reguleren van de markt voor visafval door een maximumprijs in te stellen. Dit was nodig om prijsopdrijving in een schaarste-economie te voorkomen.
* Definitie: Het document is specifiek over wat 'vischafval' is: bijproducten van visverwerking die niet voor menselijke consumptie geschikt zijn. Dit afval werd vaak gebruikt voor de productie van vismeel (veevoer) of meststoffen.
* Juridische basis: De tekst verwijst direct naar verordeningen van de Rijkscommissaris (Arthur Seyss-Inquart). Dit toont aan hoe het Nederlandse overheidsapparaat tijdens de bezetting direct ondergeschikt was aan de Duitse bevelen. Er is sprake van nauwe samenwerking tussen de 'Gemachtigde voor de Prijzen' en het Departement van Landbouw en Visserij.
* Prijsstelling: De vastgestelde prijs is 2 gulden per 100 kilo, direct bij de verwerker ("af verwerker"). Dit document stamt uit het midden van de Tweede Wereldoorlog. Tijdens de Duitse bezetting van Nederland (1940-1945) werd de economie strak gereguleerd. De "Dienst van den Gemachtigde voor de Prijzen" was een cruciaal orgaan in de beheersing van de inflatie en de distributie van goederen. Omdat veel grondstoffen naar Duitsland werden afgevoerd of gereserveerd voor de Wehrmacht, ontstonden er grote tekorten. Zelfs restproducten zoals visafval kregen een strategische waarde (bijvoorbeeld als vervanger voor kunstmest of als proteïnebron in veevoer), waardoor de bezetter de prijzen strikt controleerde om de zwarte markt tegen te gaan en de eigen voedselvoorziening (of die van hun bondgenoten) veilig te stellen. De spelling (bijv. "visch", "Nederlandsche") is de toen gangbare spelling-De Vries en Te Winkel.