Pagina uit een getypt wetenschappelijk verslag of onderzoeksrapport. - 5 -

Dunne spruiten vertoonden zich bij de ruwe exemplaren in 58.7% der gevallen; bij de gladde exemplaren in 't geheel niet. Wel vertoonden een aantal gladde knollen ook vrij zwakke kiemen, n.l. waren 3.4% van de kiemen van 3-5 cm vrij zwak. De ruwe exemplaren vertoonden echter, behalve 58.7% dunne spruiten, tevens nog voor 7.6% een zwakke kiem bij de fractie van 3-5 cm!! Tabel 3 doet zien, dat slechts 32.8% van de ruwe knollen stevige kiemen hadden. Foto 2 toont dan ook, dat er onder de ruwe knollen nog wel degelijk aardappelen voor kunnen komen (in dit geval 32.8%), welke goede spruiten opleveren.

[Afbeelding: Een schaal met ongeveer 13 gekiemde aardappelen]
Onderschrift bij foto: Goed gekiemde RUWE BINTJES
Foto 2.

De ruwheid van de schil was zeer opvallend. Onder de 421 ruwe knollen waren er 247 stuks met dunne spruiten, hiervan vertoonden er slechts 9 in vrij geringe mate een ruwe huid, de overigen waren sterk tot zeer sterk ruw.

De vorm van den ruwen aardappel was ook eenigszins afwijkend. Dit, gecombineerd met de ruwe huid, deed het ons gewenscht voorkomen, alvorens een conclusie te trekken, na te gaan of die ruwe knollen wel tot het ras Bintje behoorden.

De Heer Ir. J.W.B.Verhoeven, Phytopatholoog aan den Plantenziektenkundigen Dienst, was zoo vriendelijk deze aardappelen en eveneens de ruwe Bevelanders van een koolzuurbewaringsproef op grond van de lichtkiem te determineeren en kwam tot de conclusie, dat wij hier wel Dit document is een verslag van een agrarisch experiment, waarschijnlijk uitgevoerd in een laboratorium of proefstation. De kern van de tekst draait om de correlatie tussen de textuur van de aardappelschil (ruw versus glad) en de kwaliteit van de kiemen (spruiten). Er wordt vastgesteld dat "ruwe" knollen vaker dunne of zwakke spruiten vertonen dan gladde knollen, hoewel een minderheid van de ruwe knollen (32,8%) wel goede kiemen produceert.

De tekst getuigt van een methodische aanpak: er wordt gebruik gemaakt van statistieken, controlegroepen (gladde exemplaren), visueel bewijsmateriaal (Foto 2) en externe validatie door een deskundige. De vrees bestond blijkbaar dat de afwijkende (ruwe) vorm en huid duidden op een ander ras dan de 'Bintje', wat nader onderzoek noodzakelijk maakte. De vermelding van de Plantenziektenkundige Dienst (PD) en Ir. J.W.B. Verhoeven plaatst dit document in de context van de Nederlandse landbouwgeschiedenis, vermoedelijk in de periode tussen 1930 en 1950. De PD was gevestigd in Wageningen en speelde een cruciale rol in de kwaliteitscontrole en ziektebestrijding in de akkerbouw.

De "Bintje" is een iconisch Nederlands aardappelras, ontwikkeld aan het begin van de 20e eeuw. Het onderzoek naar "koolzuurbewaringsproeven" (bewaren onder verhoogde CO2-concentratie) was in die tijd een actueel onderwerp om de houdbaarheid van oogsten te verbeteren. De "ruwe Bevelanders" verwijst waarschijnlijk naar een lokale variëteit of een specifieke partij uit de regio Beveland (Zeeland), een belangrijk aardappelteeltgebied.