Handgeschreven ambtelijke brief/memo.
Origineel
Handgeschreven ambtelijke brief/memo. 3 september 1943. Een functionaris van de Directie Distributiedienst. De heer Winkelmans (mogelijk Winkelman). [In rood linksboven]: spoed (dubbel onderstreept)
[In rood daaronder]: later uit (onderstreept)
A'dam, 3/9 1943
Dir. Distr. Dienst
ter attentie
van den heer
Winkelmans
Onder referte
aan het telef. gesprek
dat ik heden met
u heeft gevoerd, verzoek ik
u beleefd, indien enigszins
mogelijk, te willen bevorderen
dat een zestal buiten-
en binnenbanden voor toerfietsen
worden beschikbaar gesteld
voor een tweetal ambte-
naren van mijn Dienst,
w. o. de Inspecteur de Heer
en zijn waarnemer Van Duinhoven.
Deze ambtenaren zijn
belast met de contrôle op
alle markten in de stad;
een fiets is voor hen onmis-
baar. Voor Uwe bemoeiingen
zeg ik U hierbij bij voorbaat dank, Dit document is een officieel verzoek voor de toewijzing van schaarse goederen (fietsbanden) tijdens de Duitse bezetting van Nederland. De schrijver refereert aan een eerder telefoongesprek, wat duidt op de informele weg die vaak bewandeld moest worden binnen de bureaucratie om zaken snel geregeld te krijgen.
Het verzoek om zes sets binnen- en buitenbanden voor slechts twee ambtenaren lijkt ruim (drie sets per persoon), wat mogelijk wijst op de wens om een voorraad aan te leggen gezien de extreme schaarste in 1943. De noodzaak wordt onderstreept door de functie van de genoemde personen (Inspecteur De Heer en waarnemer Van Duinhoven): zij moeten markten controleren, een taak die in oorlogstijd cruciaal was voor de handhaving van de distributiewetten en de bestrijding van de zwarte handel. De rode aantekening "spoed" benadrukt de prioriteit van de aanvraag. In september 1943 was de schaarste aan grondstoffen, waaronder rubber, in bezet Nederland kritiek. Fietsen waren het belangrijkste vervoermiddel, maar banden waren vrijwel uitsluitend via een distributievergunning verkrijgbaar en werden vaak door de bezetter gevorderd.
De "Distributiedienst" speelde een centrale rol in het dagelijks leven tijdens de Tweede Wereldoorlog; zij regelden de uitgifte van distributiestamkaarten en bonnen voor voedsel, brandstof en gebruiksgoederen. Marktinspecteurs hadden de taak om toe te zien op prijsbeheersing en de rechtmatige handel op de Amsterdamse markten. Zonder vervoermiddel (de fiets) was hun werk in de uitgestrekte stad nagenoeg onmogelijk, wat de formele maar dringende toon van dit schrijven verklaart. De Heer (Inspecteur) Winkelmans (De heer)
Samenvatting
Dit document is een officieel verzoek voor de toewijzing van schaarse goederen (fietsbanden) tijdens de Duitse bezetting van Nederland. De schrijver refereert aan een eerder telefoongesprek, wat duidt op de informele weg die vaak bewandeld moest worden binnen de bureaucratie om zaken snel geregeld te krijgen.
Het verzoek om zes sets binnen- en buitenbanden voor slechts twee ambtenaren lijkt ruim (drie sets per persoon), wat mogelijk wijst op de wens om een voorraad aan te leggen gezien de extreme schaarste in 1943. De noodzaak wordt onderstreept door de functie van de genoemde personen (Inspecteur De Heer en waarnemer Van Duinhoven): zij moeten markten controleren, een taak die in oorlogstijd cruciaal was voor de handhaving van de distributiewetten en de bestrijding van de zwarte handel. De rode aantekening "spoed" benadrukt de prioriteit van de aanvraag.
Historische Context
In september 1943 was de schaarste aan grondstoffen, waaronder rubber, in bezet Nederland kritiek. Fietsen waren het belangrijkste vervoermiddel, maar banden waren vrijwel uitsluitend via een distributievergunning verkrijgbaar en werden vaak door de bezetter gevorderd.
De "Distributiedienst" speelde een centrale rol in het dagelijks leven tijdens de Tweede Wereldoorlog; zij regelden de uitgifte van distributiestamkaarten en bonnen voor voedsel, brandstof en gebruiksgoederen. Marktinspecteurs hadden de taak om toe te zien op prijsbeheersing en de rechtmatige handel op de Amsterdamse markten. Zonder vervoermiddel (de fiets) was hun werk in de uitgestrekte stad nagenoeg onmogelijk, wat de formele maar dringende toon van dit schrijven verklaart.