Briefkaart (administratieve correspondentie). Niet expliciet voluit vermeld, maar met handgeschreven notitie "10 Juni" en een administratief stempel "194..." (vermoedelijk jaren '40). Directeur Marktwezen, Amsterdam (Afd. Vis). (Linkerzijde - bericht)
Dan zou door eens
een flinke bezem
de boel eens zuiveren
het aanzien van
het marktwezen aan-
zienlijk stijgen, of is
dit weer een stem
roepende in de
Woestijn??

namens
AFZ. vele betalers
en nog kaal geplukte

(Rechterzijde - adres)
[Handgeschreven:] 10 Juni
[Gedrukt:] BRIEFKAART
[Paars stempel:] Nº = 27/18/1 M. 194
[Handgeschreven adres:]
den
Directeur Marktwezen
Centrale Hallen
Jan van Galenstr
Amsterdam
(Afd. Vis) De tekst op deze kaart is een anonieme, cynische klacht gericht aan het bestuur van de Amsterdamse Centrale Markthallen. De afzender gebruikt krachtige metaforen:
1. "De flinke bezem": Een oproep tot een grondige schoonmaak of reorganisatie van de gang van zaken binnen het Marktwezen.
2. "Een stem roepende in de woestijn": Een Bijbelse verwijzing die aangeeft dat de schrijver vreest dat zijn klacht aan dovemansoren is gericht.
3. "Vele betalers en nog kaal geplukte": De afzender spreekt namens een groep handelaren die zich financieel uitgebuit voelt ("kaalgeplukt"), waarschijnlijk door hoge heffingen of pachtsommen.

De kaart is specifiek geadresseerd aan de "Afdeling Vis", wat suggereert dat de onvrede betrekking heeft op de vismarkt binnen het complex. De paarse stempeling en het nummer duiden erop dat de kaart door de bureaucratie van het Marktwezen is ontvangen en in een dossier is gearchiveerd. De Centrale Markthallen aan de Jan van Galenstraat in Amsterdam openden in 1934 en vormden decennialang het hart van de stedelijke voedselgroothandel. Het Marktwezen was de gemeentelijke instantie die toezicht hield op de handel. Tijdens de oorlogsjaren en de periode van wederopbouw (de tijd van de 4 cent-zegel) was er vaak spanning tussen de handelaren en de directie over regels, ruimtegebruik en financiële afdrachten. Dergelijke "ingezonden brieven" op briefkaarten waren een gebruikelijke manier voor burgers en ondernemers om – al dan niet anoniem – hun ongenoegen bij het stadsbestuur te uiten. Marktwezen