Handgeschreven memo of ambtelijke notitie op een gescheurd fragment papier. 26 juli 1944 en 28 juli 1944. (Rode inkt, bovenste gedeelte:)
Insp.
Posthumus
verzoek
om visch
laten v. v. n.
zijn leveranties
D. Weeringa NO

(Grijze/zwarte inkt:)
n.v. [linksboven, onderstreept]
26-7-44
Beslissing Directie
Verzoek van Posthu-
mus om visch
door zoon in ont-
vangst te mogen
laten nemen, kan
niet worden ingewill.
Expl. Aan Huijgens
opgedragen, dit aan
Posthumus mede te deel.
28-7-44 d. Het document is een administratieve afhandeling van een specifiek verzoek. Een persoon genaamd Posthumus heeft verzocht of zijn zoon de voor hem bestemde visleveranties (waarschijnlijk afkomstig van D. Weeringa) in ontvangst mag nemen.

Uit de aantekeningen in zwarte inkt blijkt dat de directie op 26 juli 1944 heeft besloten dit verzoek af te wijzen ("kan niet worden ingewill."). Op 28 juli 1944 wordt de opdracht gegeven aan een functionaris genaamd Huijgens om deze afwijzing officieel aan de heer Posthumus over te brengen. De afkorting "n.v." linksboven is een archief- of verwerkingsnotitie, mogelijk staand voor "niet verzonden" of "niet verwerkt" in een eerdere fase. De datering (juli 1944) plaatst dit document in de context van de Duitse bezetting van Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog. In deze periode was de voedselvoorziening, waaronder de distributie van vis, onderworpen aan uiterst strenge regels en controles.

De weigering om een zoon de goederen voor zijn vader in ontvangst te laten nemen, past in het beleid om identiteitsfraude en handel op de zwarte markt te minimaliseren. Dergelijke administratieve striktheid was typerend voor distributiekantoren of overheidsinstanties die toezagen op de schaarse middelen vlak voor de beruchte Hongerwinter. Het document geeft een inkijkje in de bureaucratische realiteit van het dagelijks leven onder de bezetting. D. Weeringa