Ambtelijke correspondentie (brief). 11 februari 1939. De Directeur (vermoedelijk van de Gemeentelijke Vischmarkt). De transcriptie volgt de spelling van het origineel (waaronder het gebruik van de 'y' in "bedryf").

                1                    11 Februari         9
            46A/10/1             den Heer Wethouder voor de
           Amsterdam.                        Levensmiddelen


        De kosten van aanschaffing van de bedoelde twee

lorries op cushionbanden worden op totaal ƒ 380,- geraamd.
Ik moge U beleefd verzoeken wel te willen bevorde-
ren, dat ik by Besluit van Burgemeester en Wethouders tot
deze aanschaffing word gemachtigd, waarvoor een bedrag van
ten hoogste ƒ 380,- worde beschikbaar gesteld; deze uitgave
worde ten laste gebracht van de rekening van het bedryf der
Vischmarkt over het jaar 1939.

                                      De Directeur, * **Inhoud:** In dit schrijven verzoekt de directeur van de Vischmarkt om een officieel besluit van Burgemeester en Wethouders (B&W) om een budget van 380 gulden vrij te maken. Dit bedrag is bestemd voor de aankoop van twee 'lorries' (transportkarren) voorzien van 'cushionbanden' (half-massieve rubberbanden). De kosten moeten worden gedekt vanuit de exploitatierekening van de Vischmarkt van het lopende jaar 1939.

• Taal en Stijl: De tekst is gesteld in een uiterst formele en eerbiedige ambtelijke stijl ("Ik moge U beleefd verzoeken", "wel te willen bevorderen"). De spelling vertoont kenmerken van de vroege 20e eeuw, zoals het gebruik van de 'sch' in "Vischmarkt" en de 'y' in "bedryf".
• Fysieke kenmerken: Het document is getypt. Er staan handgeschreven archiefnummers ("1" en "9") in de bovenmarge. Onder de tekst is een rode streep getrokken, wat vaak duidde op een administratieve afhandeling of een paraaf. Het document dateert van vlak voor de Tweede Wereldoorlog. In deze periode viel de exploitatie van markten onder het wethouderschap van Levensmiddelen in Amsterdam. De 'cushionbanden' waarover gesproken wordt, waren destijds een moderne keuze voor intern transport: ze boden meer vering dan massieve rubberbanden maar waren minder kwetsbaar voor lekken dan luchtbanden, wat essentieel was op een werkvloer met mogelijk visresten en houten kisten. Het bedrag van 380 gulden vertegenwoordigde in 1939 een aanzienlijke waarde (vergelijkbaar met ongeveer €3.000 tot €3.500 vandaag de dag), waarvoor derhalve expliciete toestemming van het stadsbestuur nodig was.