31 maart 1942 Waarschijnlijk de plaatselijke distributiedienst of een sociale instantie (gezien de stempels "M. 1942" en de referentie naar "toewijzing"). [Links boven in rood potlood:] 46A/59/1 afw
[Links boven in zwart:] 14/4/42 HS
[Midden boven:] NO 46A / 59 / 1
[Rechts boven:] 31-3-1942. M. 1942 [Stempel]

Mijnheer
ik ben zoo vrij om een paar woordjes tot
u te schrijven het gaat over me toemijzing
die me van de winter is afgenomen.
Mijnheer ik al een jaar of 15 mee loop ^dus [’loop’ met invoegteken boven ’mee’]
heb dan toch wel regt op een toewijzing
want waar ik voor afgemeese ben
is geen motief dat ik nog nooit geen
voetmakersisch te koop heb gehad
maar als u eerlik bent moet u me
toegefe dat geen man alle alleen
de joodse wijk daar gaat mee om
om dat er bij ons geen narrazy was.
ik ben altijd belasting betaaler dus
moet toch nadel hebbe gehad om
nu 60 gul en zoo al meer te betale
Mijnheer ze valle me wel altijd lastig
dat me man werkt maar dat zijn er
toch meer er loope nog meer vrouw
die gepenseneert benne dat zijn
Mejuf Kallebach Mejuf Danker
de Weduwe Deering en dat hebbe
de manne het zelfde waar de vrouw
een gemeente betreking af zoo heeft
ik zou u niet lastig valle als alles net
als voor heen vrij was maar van u afhankelijk ben. In deze brief beklaagt een vrouw zich over het feit dat haar wintertoewijzing (waarschijnlijk een brandstof- of voedseltoewijzing) is stopgezet. De kern van haar argumentatie is tweeledig:
1. Recht op basis van verblijf en bijdrage: Ze woont al 15 jaar in de gemeente en is altijd een belastingbetaler geweest (ze noemt een bedrag van 60 gulden). Ze vindt het onrechtvaardig dat ze nu geen steun krijgt terwijl ze financieel heeft bijgedragen.
2. Onrechtvaardige vergelijking: Ze wijst erop dat andere vrouwen in haar omgeving wél steun of pensioenen ontvangen, ondanks dat hun echtgenoten werken of zijzelf een gemeentelijke aanstelling hebben. Ze noemt hierbij specifieke namen (Kallebach, Danker, Deering).

Bijzonder opmerkelijk is de zin over de "joodse wijk" en de "narrazy" (razzia). De schrijfster suggereert hier dat de toewijzingen of de aandacht van de autoriteiten ongelijk verdeeld zijn, waarbij ze op een verbitterde toon de razzia's in de Joodse buurt aanhaalt als reden waarom men daar anders mee omgaat, terwijl zij in haar "rustige" wijk wordt overgeslagen. De term "voetmakersisch" (mogelijk een verbastering van 'voortvarendheid' of 'voetstootse' acties) duidt erop dat ze nooit voor problemen heeft gezorgd en daarom vindt dat ze niet gestraft mag worden met het intrekken van haar toewijzing. De brief is geschreven in maart 1942, midden in de Duitse bezetting van Nederland. Dit was een periode van toenemende schaarste; brandstof en voedsel waren strikt gerantsoeneerd via een distributiesysteem. De winter van 1941-1942 was bovendien extreem streng geweest, wat de wanhoop over een ingetrokken "toewijzing" verklaart.

De referentie naar de "joodse wijk" en de "narrazy" (razzia) plaatst het document direct in de grimmige realiteit van de Holocaust in Nederland. In het voorjaar van 1942 werden de anti-Joodse maatregelen steeds heviger en vonden de eerste grote razzia's plaats in steden als Amsterdam. De brief illustreert hoe gewone burgers de gevolgen van de bezetting en de Jodenvervolging observeerden en soms gebruikten in hun eigen communicatie met de bureaucratie, vaak uit een gevoel van persoonlijke achterstelling of sociale jaloezie binnen de context van algehele schaarste.