Ambbtelijke notitie op een voorgedrukt formulier ("Bijblad van:"). Mei 1942. [Kader linksboven]
B I J B L A D V A N :
M. No. 46^A/132/1 1942.
DOORGEZONDEN: 17/5 - '42.

[Rechtsboven, met pen]
419

[Hoofdtekst, handgeschreven in potlood]
Uit schrijven van adressant blijkt
wel dat deze in de basisjaren 1939/40
geen gerookte aal en gep. garnalen
heeft verkocht.
Zijn verzoek om voor deze artikelen
in aanmerking te mogen komen,
kan niet worden ingewilligd.

[Onderaan, met rode pen]
46A/132/2M
16/5/42 [paraaf]

[Onderaan, met blauw/zwart potlood]
afwijzen Idem [in rood potlood]
11-5-42
de Boer

[Linksonder, gedrukt]
Alg. Zaken-Model No. 14
14333-1000-7-'41-1727 Dit document is een intern ambtelijk advies of besluit betreffende een aanvraag voor een handelsvergunning of quotum. Een "adressant" (aanvrager) heeft verzocht om gerookte aal en gepelde garnalen te mogen verkopen.

De kern van de afwijzing ligt in het feit dat de aanvrager in de zogenaamde "basisjaren" 1939 en 1940 deze producten niet verkocht. Tijdens de Duitse bezetting was de distributie van schaarse goederen strikt gereguleerd. Om de markt stabiel te houden en wildgroei te voorkomen, hanteerden de instanties vaak het principe dat men alleen mocht handelen in producten waarvoor men vóór de oorlog reeds een bewezen zakelijke activiteit had.

Het document toont de bureaucratische gang van zaken:
1. Op 11 mei 1942 noteert een ambtenaar (mogelijk 'de Boer') het negatieve advies: "afwijzen".
2. Op 16 mei 1942 wordt dit besluit geformaliseerd onder een nieuw dossiernummer (in rode pen genoteerd).
3. Op 17 mei 1942 wordt het document "doorgezonden", vermoedelijk naar de administratie om de aanvrager officieel op de hoogte te stellen. Het document dateert uit mei 1942, de periode waarin de Duitse bezetting van Nederland steeds stringenter werd. De voedselvoorziening en handel stonden onder streng toezicht van de bezetter en de Nederlandse departementen die onder hun controle stonden (zoals het Rijksbureau voor Voedselvoorziening in Oorlogstijd).

Producten zoals vis, en zeker bewerkte producten als gerookte aal en gepelde garnalen, waren onderhevig aan rantsoenering en distributieregels. Het systeem van "basisjaren" was een veelgebruikt instrument om de toewijzing van schaarse voorraden te rechtvaardigen; ondernemers die geen historische rechten konden aantonen op basis van hun omzet in 1939/1940, kregen in de oorlogsjaren geen nieuwe vergunningen of toewijzingen. Dit type document is representatief voor de verstikkende bureaucratie en de schaarste-economie van de Tweede Wereldoorlog.