Extract uit het Boek der Besluiten van Burgemeester en Wethouders van Amsterdam. 29 maart 1946. № 307 L.M. 1946 № 44/b/1 M.1946 16/7

No. 427ᵇ Arb. 1946.
Intrekking besluiten in zake het kosteloos beschikbaar stellen van klompen aan werklieden.

E x t r a c t
uit het Boek der Besluiten
van Burgemeester en Wethouders van Amsterdam,
Vrijdag, 29 Maart 1946.

Op voorstel van den Wethouder voor de Arbeidszaken wordt het volgende besluit genomen:
Burgemeester en Wethouders van Amsterdam,
Gezien de besluiten van den Burgemeester van 29 Januari en 5 Februari 1943, No. 164 A.Z. 1943, alsmede diens rondschrijven aan de hoofden van diensten, bedrijven en instellingen van 3 Februari 1943, No. 857/121, in zake het kosteloos beschikbaar stellen van klompen aan werklieden;
Gelet op het schrijven van den Directeur der Publieke Werken van 11 Februari 1946, No. 1089/Doss. 34526 Secr.;

B e s l u i t e n :

1e. in te trekken de bovenvermelde besluiten d.d. 29 Januari en 5 Februari 1943, No. 164 A.Z. 1943 en het bovengenoemde rondschrijven d.d. 3 Februari 1943, No. 857/121, waardoor de kostelooze verstrekking van klompen aan werklieden, als daarin bedoeld, komt te vervallen;
2e. te bepalen:
a. dat de klompen, welke thans ter beschikking van werklieden zijn gesteld, door dezen nog in den dienst kunnen worden opgebruikt;
b. dat de eventueel op grond van de onder 1o. ingetrokken regeling nog loopende bestellingen van klompen dienen te worden geannuleerd.
Afschrift van dit besluit zal worden gegeven aan de afdeelingen Arbeidszaken (20 stuks) en voorts aan alle overige afdeelingen der Gemeentesecretarie.

Voor eensluidend extract,
de Secretaris,
[Handtekening]

Marginale aantekeningen:
* Rechtsboven handgeschreven initialen/namen: "vid. [..]", "H. Müller", "Jh Jonker".
* Linksonder handgeschreven: "Eg 16/7-'46". Dit document is een officieel besluit van het college van Burgemeester en Wethouders (B&W) van Amsterdam uit het eerste voorjaar na de Tweede Wereldoorlog. De kern van het besluit is het beëindigen van een sociale voorziening: de gratis verstrekking van klompen aan gemeentewerklieden.

Het besluit is gestructureerd volgens de klassieke juridische opbouw:
1. Aanleiding: Een voorstel van de wethouder Arbeidszaken.
2. Rechtsgrondslag: Verwijzing naar eerdere besluiten uit 1943 en een advies van de Directeur der Publieke Werken uit februari 1946.
3. Dictum (Besluit): De feitelijke intrekking van de regeling, waarbij een overgangsregeling wordt getroffen (reeds verstrekte klompen mogen worden 'opgebruikt') en lopende bestellingen worden stopgezet.

Opvallend is de administratieve precisie: er wordt exact aangegeven hoeveel afschriften (20 stuks) naar de afdeling Arbeidszaken moeten worden gestuurd voor de verdere uitvoering. De historische context van dit document is cruciaal voor het begrip ervan:

1. Wederopbouw en Normalisering: In maart 1946 bevindt Nederland zich in de beginfase van de wederopbouw. Tijdens de oorlogsjaren (het besluit verwijst naar 1943) was er een nijpend tekort aan schoeisel en leder, waardoor klompen vaak het enige alternatief waren voor buitenwerk. In de bezettingstijd werden dergelijke voorzieningen soms centraal geregeld om de inzetbaarheid van arbeiders te garanderen.
2. Zuivering van Regelgeving: Na de bevrijding moesten veel besluiten die tijdens de bezetting door de (toen vaak NSB-) burgemeester waren genomen, worden herzien, bevestigd of ingetrokken. Hier zien we de formele intrekking van "oorlogsregelingen".
3. Sociaal-economisch: Het feit dat de gemeente klompen verstrekte, getuigt van de toenmalige status van klompen als essentieel werkmateriaal voor de "werklieden" (handarbeiders bij bijvoorbeeld de reiniging of plantsoenendienst). De intrekking van de kosteloze verstrekking suggereert een terugkeer naar een situatie waarin werknemers geacht werden zelf voor hun schoeisel te zorgen, of een verschuiving naar andere vormen van bedrijfskleding.
4. Archaïsch taalgebruik: De spelling (bijv. "den", "kostelooze", "in zake") is conform de toenmalige schrijftaal, die nog deels stoelt op de vooroorlogse spelling-De Vries en Te Winkel, ondanks de spellinghervorming van Marchant die in 1934 voor het onderwijs en in 1947 officieel werd ingevoerd.