1 mei 1939 (afgeleid van de vermelding "1 Mei" en de losstaande "9" aan de rechterzijde). De Directeur (vermoedelijk van de Centrale Markt). 1 1 Mei 9
66/10/2 den Heer Wethouder voor de
Amsterdam. Levensmiddelen

pelyken Steun ondersteund behoeft te worden. Ik heb de eer
U beleefd te verzoeken wel te willen bevorderen, dat by Be-
sluit van Burgemeester en Wethouders aan J. Brilleslyper
voornoemd kwytschelding wordt verleend van door hem op de
Centrale Markt voor het kalenderjaar 1936 verschuldigd
plaatsgeld tot een bedrag van f 150,-, zulks op gronden van
billykheid, krachtens artikel 10 van de Verordening op de
heffing van markt-, standplaats- en ventgelden.

                                           De Directeur, De tekst betreft een formeel administratief verzoek. De directeur van de Centrale Markt in Amsterdam verzoekt de Wethouder voor de Levensmiddelen om een kwijtschelding van schulden te bewerkstelligen voor een persoon genaamd J. Brilleslyper.

Het gaat om een bedrag van 150 gulden aan verschuldigd 'plaatsgeld' (staangeld voor de markt) uit het jaar 1936. De motivering voor dit verzoek is "billijkheid", wat suggereert dat het strikt invorderen van het bedrag gezien de persoonlijke omstandigheden van de schuldenaar als onredelijk wordt beschouwd. De eerste (onvolledige) regel van het fragment bevestigt dat de betrokkene financiële steun behoeft. De juridische grondslag voor dit verzoek wordt gevonden in Artikel 10 van de toenmalige gemeentelijke verordening op marktgelden. Dit document biedt een blik op de sociaal-economische realiteit in Amsterdam aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog. In 1939 waren de naweeën van de Grote Depressie nog steeds voelbaar, en veel kleine zelfstandigen en markthandelaren verkeerden in grote financiële nood.

De Centrale Markt (geopend in 1934 in Amsterdam-West) was het hart van de Amsterdamse voedseldistributie. De naam J. Brilleslyper duidt op een lid van de Joodse gemeenschap in Amsterdam, die van oudsher sterk vertegenwoordigd was in de markthandel. Het bedrag van 150 gulden was in die tijd een zeer aanzienlijke som geld, vaak meer dan het dubbele van een gemiddeld maandsalaris van een ongeschoolde arbeider. Het document illustreert hoe de lokale overheid in individuele gevallen trachtte sociale steun te bieden door middel van fiscale coulance. J. Brilleslyper