Verzoekschrift / Brief aan de gemeente. A.J. Bergering. Weledelgestreelde Heer (vermoedelijk de Wethouder of een ambtenaar van de betreffende dienst). N° 72/15/1 M. 1339 ½

Weled Heer.

Daar ik ondergetekenden van den Wethouder
van Amsterdam een oproeping heb ontvangen
omtrent mijn Ventvergunning en mij de
vraag werd gesteld of ik nog in ’t bezit van
mijn vergunning wenschten te blijven
zoo zou ik gaarne weder daar in ’t bezit
van willen komen, redenen dat ik mij
tot Uw Ed wend, daar ik niet in staat
ben om mijn oude schuld in eens
te voldoen zoo had ik een beleefd ver-
zoek of het niet mogelijk is dit in 3 of
4 termijnen te mogen voldoen. Daar
ik het liefst buiten maatschappelyk
steun wenscht te blijven zoo hoop ik
dan ook dat Uw Ed ten mijnen gunste
mag beschikken zoo verblijf ik met de
meeste achtting.

A.J. Bergering.
Kinkerstraat 376
Amsterdam

Het nummer der oude vergunning
is Serie 2 № 00072 * Inhoud: De schrijver, A.J. Bergering, reageert op een oproep van de Wethouder van Amsterdam over zijn ventvergunning. Hij wil de vergunning behouden, maar heeft nog een openstaande schuld bij de gemeente. Hij verzoekt om deze schuld in drie of vier termijnen te mogen afbetalen.
* Toon: De brief is uiterst beleefd en formeel opgesteld ("Weled Heer", "Uw Ed", "meeste achtting"). Het getuigt van een sterke arbeidsethos; de schrijver benadrukt dat hij "buiten maatschappelyk steun" wil blijven, wat wijst op een verlangen naar zelfredzaamheid.
* Taalgebruik: Het document bevat typisch vroeg-20e-eeuws Nederlands met archaïsche spellingen zoals "wenschten", "maatschappelyk" en het gebruik van de verbogen vorm "ondergetekenden" (waar "ondergetekende" bedoeld wordt).
* Identificatie: Het adres Kinkerstraat 376 is een bekende locatie in de Amsterdamse Kinkerbuurt. De specifieke vermelding van de vergunning (Serie 2 No 00072) maakt dit document administratief zeer nauwkeurig. Dit document biedt een inkijkje in het leven van een kleine zelfstandige (een venter) in Amsterdam, waarschijnlijk in het interbellum (de periode tussen de wereldoorlogen). Ventvergunningen waren essentieel voor het levensonderhoud van veel Amsterdammers die goederen op straat verkochten (zoals groenten, vis of textiel). De gemeente hanteerde strikte regels; bij betalingsachterstanden liep men het risico de vergunning te verliezen. De verwijzing naar het vermijden van "maatschappelyk steun" (de toenmalige term voor bijstand of de armenzorg) onderstreept het sociale stigma dat destijds aan publieke ondersteuning kleefde en de trots van de werkende klasse om de eigen broek op te houden.