2.

advies van de Kroon te vragen met betrekking tot toe-
passing van art.15, 3$^{e}$ lid der Warenwet, mag de vraag
worden gesteld of het geen aanbeveling verdient tevens
het oordeel in te winnen over verwezenlijking der ge-
wenschte regeling middels een Verordening ex.art.6, 1e
lid der Warenwet, welke verordening speciaal de keuring van
de bedoelde waar regelt. Hierop wordt ook gedoeld op
blz.5 der door mij ontworpen leidraad. De onderwerpelijke
materie zou alsdan deels in de Verordening op het gebruik
der slachtplaats, deels in de bedoelde, bijzondere, keu-
ringsverordening kunnen worden geregeld. De laatstbe-
doelde verordening zou een verbodsbepaling dienen te be-
vatten omtrent het vervoeren en voorhanden hebben van
ongemerkte geslachte dieren (met uitzondering van de
langs voorgeschreven wegen vervoerde, \underline{naar de plaats van keuring,} van elders afkom-
stige geslachte dieren), terwijl in de verordening op
het gebruik der slachtplaats bepalingen nopens de wijze
van slachting zouden moeten worden opgenomen. Verder zou
de keuringsverordening het merken nader moeten regelen.

Het wil mij toeschijnen, dat art.6 voornoemd, waar-
in gesproken wordt van \underline{"een of meer verordeningen op}
\underline{den Keuringsdienst"} zich, althans naar de letter, niet
verzet tegen het vaststellen eener speciale verordening
op de keuring van pluimvee en konijnen.

DE DIRECTEUR VAN DE VEEMARKT EN HET ABATTOIR
TEVENS DIRECTEUR VAN DEN KEURINGSDIENST VAN
SLACHTDIEREN, VLEESCH EN VLEESCHWAREN,

[Handtekening/Paraaf]

[Handtekening] Dit document is de tweede pagina van een formeel advies betreffende de juridische inkadering van de keuring van pluimvee en konijnen. De auteur, de directeur van het abattoir en de keuringsdienst, weegt twee juridische routes af binnen de toenmalige Warenwet:
1. Artikel 15, lid 3: Een regeling via de Kroon (Landelijk).
2. Artikel 6, lid 1: Een specifieke plaatselijke of sectorale verordening betreffende de Keuringsdienst.

De auteur geeft de voorkeur aan de tweede optie. Hij stelt voor de regels te splitsen tussen de algemene "Verordening op het gebruik der slachtplaats" (voor de wijze van slachten) en een nieuwe, specifieke "keuringsverordening". Deze laatste moet zaken regelen als het transport van ongemerkte dieren en het aanbrengen van keuringsmerken. Een opvallende handgeschreven toevoeging specificeert dat transport van elders alleen is toegestaan als dit direct naar de plaats van keuring leidt. Het document stamt uit een periode waarin de vleeskeuring in Nederland sterk in ontwikkeling was. De spelling (bijv. "vleeschwaren") wijst op een datering van vóór de spellingshervorming van 1947. De Warenwet van 1919 vormde de basis voor het toezicht op de volksgezondheid met betrekking tot levensmiddelen. In deze tijd was de keuring van groter vee (runderen, varkens) al goed geregeld in abattoirs, maar voor "kleinvee" zoals pluimvee en konijnen moesten vaak nog specifieke lokale regels worden opgesteld om misstanden en ziekten (zoals tuberculose bij pluimvee) tegen te gaan. De directeur van het abattoir trad hier op als deskundige adviseur voor het gemeentebestuur of de toezichthoudende autoriteit.