Getypt ambtelijk advies of uittreksel uit een besluit (doorslag of stencil). De tekst verwijst naar de periode 1925-1934. verklaring, strekkende ter verkrijging van een ventvergunning
in 1934, heeft zij toen zelf meegedeeld, dat zij van 1925 tot
ongeveer September 1934 kleinhandel heeft gedreven met galan-
terieën. Alleen gedurende een maand in 1934, namelijk van 1
September tot 11 October, is een periode aan te wijzen,
waarin zij waarschijnlijk met groenten en fruit heeft gevent.
Op grond van het vorenstaande ben ik van meening, dat
appellante niet met den kleinhandel in tuinbouwgewassen vol-
doende op de hoogte is te achten. Ik voeg hieraan nog toe,
dat appellante zich bij herhaling heeft schuldig gemaakt aan
verduistering van stofzuigers en terzake gevangenisstraf
heeft ondergaan. Zij is uit de ouderlijke macht over haar
kinderen ontzet.

                                 De Directeur, De tekst vormt de onderbouwing voor een negatief besluit over een vergunningsaanvraag. Er worden twee hoofdredenen aangevoerd waarom de vrouw niet in aanmerking komt voor een ventvergunning (het op straat verkopen van waren):

1. Gebrek aan ervaring: De vrouw claimt weliswaar jarenlange ervaring in de handel, maar dit betrof "galanterieën" (luxe snuisterijen, mode-accessoires). Haar ervaring in de handel waarvoor ze een vergunning wenst — groenten en fruit — beslaat slechts zes weken. De directeur acht dit onvoldoende om haar vakbekwaam te noemen.
2. Slecht gedrag en betrouwbaarheid: De directeur voert morele bezwaren aan. De vrouw heeft een strafblad vanwege de herhaalde verduistering van stofzuigers (mogelijk via huurkoop of colportage) en heeft daarvoor vastgezeten. Bovendien is zij uit de ouderlijke macht ontzet, wat destijds een teken was van uiterst sociaal-maatschappelijk falen. Dit document stamt uit de jaren 30, de tijd van de Grote Depressie. In deze periode was de armoede groot en probeerden velen als straatverkoper (venter) een inkomen te genereren. De overheid stelde echter strenge eisen aan de "ventvergunning" om de markt te reguleren en de gevestigde middenstand te beschermen. Aanvragers werden niet alleen getoetst op vakkennis, maar ook op hun "zedelijk gedrag". Een strafblad of een ingrijpende maatregel van de kinderbescherming was in die tijd vaak een directe aanleiding om een vergunning te weigeren, omdat men dergelijke personen niet geschikt achtte om met het publiek in contact te treden.