Gedrukte ambtelijke verordening/beschikking. 28 december 1939 (gebaseerd op de vermelding van de Staatscourant). Art. 7. lid 1.
Een onderneming is verplicht den directeur op diens verzoek schriftelijk opgave te doen van de hoeveelheden motorrijwiel- en autobanden, die zij gedurende nader door den directeur te bepalen tijdvakken heeft bewerkt, verwerkt of verhandeld.
Zie verder: Art. 7 lid 2 en 3.

Art. 8.
De eigenaar van motorrijwiel- en autobanden is verplicht aan den directeur op diens verzoek opgave te doen overeenkomstig artikel 5.

Art. 9.
Hij, die motorrijwiel- en autobanden als houder onder zich heeft, is verplicht aan den directeur op diens verzoek opgave te doen overeenkomstig artikel 5, benevens van de namen en woonplaatsen der eigenaren, onderscheidenlijk laatstbekende eigenaren der betreffende hoeveelheden.

Art. 10.
De in de artikelen 5, 7, 8 en 9 bedoelde opgaven kunnen namens den directeur worden gevorderd door het Centraal Bureau voor de Statistiek.

Art. 12. lid 1.
Het is verboden motorrijwiel- en autobanden te verkoopen of af te leveren zonder daartoe van den directeur verkregen schriftelijke vergunning.

lid 2.
Het verrichten van de in het eerste lid bedoelde handelingen door of ten behoeve van de bevoegde militaire autoriteiten en instanties is geoorloofd, mits van de verkochte of afgeleverde hoeveelheden opgave wordt gedaan aan den directeur, op een door dezen te bepalen wijze.
Zie verder: Art. 12 lid 3—5.

Art. 13. lid 1.
Het is verboden motorrijwiel- en autobanden te vervoeren, tenzij het vervoer is gedekt door een door of namens den directeur afgegeven vervoerbewijs. (Vide art. 11, lid 2, 3 en 4).

lid 2.
Van het verbod, bedoeld in het eerste lid, geldt ten aanzien van de militaire behoeften een algemeene dispensatie, mits het vervoer gedekt is door een geleidebiljet, afgegeven door de daartoe door den Minister van Defensie aangewezen autoriteiten.

Art. 15.
De ondernemingen zijn verplicht den directeur op diens verzoek alle inlichtingen, welke hij in verband met een goede uitvoering dezer beschikking noodzakelijk acht, te verstrekken.

Art. 16.
Ter zake van het verleenen van een vergunning, als bedoeld in art. 12 of van het afgeven van een vervoerbewijs, als bedoeld in artikel 13 wordt een door den directeur in overleg met de Commissie van Bijstand te bepalen consentgeld geheven, te berekenen naar de waarde of de hoeveelheid. De directeur is bevoegd van de betaling al dan niet onder door hem vast te stellen voorwaarden geheele of gedeeltelijke dispensatie te verleenen.

Bekendmaking in de Staatscourant No. 253 dd. 28 December 1939, No. 75135 N.
Van de betaling van consentgeld wordt dispensatie verleend ten aanzien van het vervoer van motorrijwiel- en autobanden.
Verder wordt dispensatie verleend van het betalen van consentgeld bij den verkoop en de aflevering van gebruikte motorrijwiel- en autobinnenbanden en gebruikte niet gerepareerde of gerecoverde motorrijwiel- en autobuitenbanden.

Art. 17.
De directeur kan in overleg met de Commissie van Bijstand nadere regelen stellen ter bevordering van een goede uitvoering dezer beschikking. * Taal en Spelling: Het document is opgesteld in het vooroorlogse Nederlands (spelling-Marchant), herkenbaar aan de buigings-n ("den directeur", "dezer beschikking") en de dubbele klinkers in woorden als "verkoopen".
* Inhoudelijke Kern: De tekst beschrijft een streng controlesysteem op de handel en het bezit van voertuigbanden. Er geldt een meldingsplicht voor voorraden, een vergunningsplicht voor verkoop en een verplicht vervoersbewijs.
* Uitzonderingsposities: Er zijn duidelijke uitzonderingen voor defensie (militaire autoriteiten), die onder versoepelde regels vallen, mits er een "geleidebiljet" aanwezig is.
* Financieel Aspect: Het begrip "consentgeld" wordt geïntroduceerd: een administratieve heffing voor het verkrijgen van vergunningen, hoewel de bijgevoegde bekendmaking direct al enkele vrijstellingen (dispensaties) noemt voor transport en gebruikte/gerecoverde banden. Dit document stamt uit december 1939, de periode van de Mobilisatie in Nederland vlak voor de Tweede Wereldoorlog. Vanwege de oorlogsdreiging en de internationale schaarste aan grondstoffen (met name rubber, dat essentieel was voor de legermobiliteit), begon de Nederlandse overheid strategische goederen strikt te reguleren.

De genoemde "directeur" is waarschijnlijk de directeur van het Rijksbureau voor de Distributie van Rubber (of een soortgelijk orgaan onder het Departement van Economische Zaken). Deze maatregelen waren de voorloper van de algehele distributie (de bonnentijd) die tijdens de bezetting volledig van kracht zou worden. Het doel was om precies in kaart te brengen hoeveel banden er in het land waren en te voorkomen dat er voorraden verdwenen in de illegale handel of dat de militaire paraatheid in gevaar kwam door een tekort aan rubber.