Administratieve notitie / Intern memorandum. 26 januari 1939. [Stempel bovenaan:]
№ 10 / 10 / M. 1939 31/1

De Directie

op heden 26-1-1939 waren nog
onbetaald de navolgende contanten:

J. v. Praag. reparatie f 1.- [In rood kader met pijl:] weigert te betalen [paraaf]

A. Kramer ~~afgedaan~~ gezamenlijk bloem-
kool afval f 0.50 [In rode inkt:] Reeds op 12 Jan j.l. betaald [paraaf] / 24/1 '39

J. Billeslijper gez gezamenlijk
afval f 1.50 [In rood kader met pijl:] weigert te betalen [paraaf]
(werd reeds gesommeerd van f 4.00 tot f 1.50)

Wilt u bevorderen dat deze kleine
postjes, die al lang loopen, binnen
komen?
De contanten gaan regelmatig mee.

26/1 '39
[Onleesbare paraaf]

[Onderaan midden in rood krijt/potlood:]
Gezien
[Paraaf, mogelijk "Opheus"]

--- Dit document is een interne rapportage aan de directie van een onderneming betreffende drie kleine, onbetaalde posten. De toon is licht urgent ("Wilt u bevorderen dat deze kleine postjes... binnen komen?").

• De vorderingen: Het betreft zeer kleine bedragen: 1 gulden voor een reparatie, 50 cent voor bloemkoolafval en 1 gulden 50 voor eveneens afval. De verkoop van "afval" suggereert een bedrijf in de voedselverwerking of een markthandel.
• Betalingsconflicten: Twee van de drie debiteuren, J. v. Praag en J. Billeslijper, weigeren expliciet te betalen. Bij Billeslijper wordt vermeld dat het bedrag reeds was verlaagd van 4 gulden naar 1,50 gulden, wat duidt op een aanhoudend geschil of een eerdere poging tot schikking.
• Administratieve correctie: De post van A. Kramer blijkt een administratieve fout; in rode inkt is genoteerd dat dit bedrag al twee weken eerder (12 januari) was voldaan.
• Functie: De notitie dient om de directie te informeren over vastgelopen incasso-pogingen van kleine bedragen die "al lang loopen".

--- Het document dateert van januari 1939, een periode van economische spanning en sociale onrust in de jaren vlak voor de Tweede Wereldoorlog. De namen van de debiteuren (met name Van Praag en Billeslijper) zijn veelvoorkomende Joodse achternamen in Amsterdam in die tijd.

In de vooroorlogse economische context had een bedrag van 50 cent of een gulden meer koopkracht dan tegenwoordig, maar het bleven ook toen relatief kleine bedragen. Dat hierover een formele notitie aan de directie werd gestuurd, getuigt van een strikte administratieve controle en mogelijk een krappe liquiditeit binnen het bedrijf, waarbij elke cent geteld werd. De opmerking "De contanten gaan regelmatig mee" wijst op een proces waarbij openstaande kleine schulden periodiek werden gecontroleerd en gerapporteerd.