Getypte circulaire/brief met officieel briefhoofd en stempel. 1 juni 1940. NEDERLANDSCHE VISSCHERIJCENTRALE
JULIANA VAN STOLBERGPLEIN 3-4 'S-GRAVENHAGE
POSTGIROREKENING 245271 TELEFOON 720080*
TELEGRAMADRES: NEDVISCEN INTERCOMM. XX

[Stempel in paarse inkt]: № 46 B / 18 / M. 1940 3/6

Afd. I. № 2913/208 's-Gravenhage, 1 Juni 1940.
Betreffende: minimumprijs
zoetwatervisch.

[Handgeschreven aantekening]:
in brief
insp. dett.
Th. Stam.

A A N

belanghebbenden bij den handel
in zoetwatervisch.

De Nederlandsche Visscherijcentrale maakt bij dezen be-
kend, dat van heden af voor onderstaande soorten zoetwater-
visch een minimumprijs voor den visscher is vastgesteld, dat
wil zeggen, dat geen lagere, doch eventueel wel hoogere prij-
zen aan den visscher mogen worden betaald.

Deze prijzen moeten worden betaald op de aanvoerplaat-
sen, onverschillig of de visch bestemd is voor het binnen-
land dan wel voor export.

Vischsoorten: Prijzen per pond:

Zeelt van 180/400 gram f 0,12
Zeelt boven 400 gram " 0,10 ½
Voorn " 0,04
Kolblei " 0,04
Blei tot 1 pond " 0,04
Blei boven 1 pond " 0,07
Snoek " 0,14
Karper " 0,11 ½
Baars " 0,07
Snoekbaars " 0,11 ½
Aal van 350 gram af " 0,50

Ook aan de verschillende afslagen zullen bovenstaande
prijzen als minimum-prijzen, aan de visschers uit te be-
talen, moeten gelden.

DE DIRECTEUR,

[Handtekening: H.J. van Lul(?)]

AV/NP
[Linksonder logo (A) 19581 - '40] Dit document is een officiële prijsverordening van de Nederlandsche Visscherijcentrale. Het doel is het reguleren van de markt door minimumprijzen vast te stellen voor diverse soorten zoetwatervis (zoals zeelt, voorn, snoek, karper en aal). Hiermee wordt geprobeerd een bodemprijs te garanderen voor de vissers, onafhankelijk van de uiteindelijke bestemming (binnenland of export). De prijzen worden per pond genoteerd, waarbij aal veruit de kostbaarste soort is (0,50 gulden per pond). Opvallend is dat voor zeelt de kleinere exemplaren een hogere kiloprijs hebben dan de grotere. De datum van het document, 1 juni 1940, is zeer cruciaal: dit is slechts twee weken na de Nederlandse overgave aan nazi-Duitsland (15 mei 1940). Het document markeert het vroege begin van de bezettingseconomie. De Nederlandsche Visscherijcentrale (opgericht in 1933 tijdens de crisisjaren) werd onder de bezetter een belangrijk instrument voor de "Ordening" van de voedselvoorziening. Dergelijke prijsmaatregelen waren enerzijds bedoeld om de visserijsector te ondersteunen, maar dienden anderzijds om de export naar Duitsland en de interne voedseldistributie onder strakke overheidscontrole te brengen. De archiefkenmerken bovenin duiden op de bureaucratische verwerking binnen het toenmalige overheidsapparaat.