Zakelijke brief (doorslag of kopie). 26 maart 1940. Onbekend, ondertekend door "De Directeur" (waarschijnlijk van een gemeentelijke instelling of distributiedienst). VP/HG. extra

47/1/3 M.

26 Maart 1940.

den Heer Directeur van den
Keuringsdienst van Waren,
Keizersgracht 732-734,
Amsterdam-Centrum.
Wijk 4.

Ten vervolge op het telephonisch onderhoud, dat ik hedenmorgen had met den heer Segaar van Uw dienst doe ik U in bijlage dezes eenige lijsten met namen en adressen onder andere van vischwinkeliers toekomen. Ik verzoek U beleefd mij te willen berichten of het aantal vischwinkeliers hier ter stede den laatsten tijd is vermeerderd of verminderd: vermelding van aantallen op eenige data in 1939 en thans wordt op prijs gesteld. Het gaat uitsluitend om de vraag of houders van winkels of hallen waar versche visch wordt verkocht door de tijdsomstandigheden zijn genoodzaakt hun zaken te sluiten.
Voor de ten deze door U te nemen moeite betuig ik U bij voorbaat mijn dank. De lijsten worden gaarne terugverwacht.

De Directeur, * Kernboodschap: De afzender verzoekt om statistische informatie over de actuele stand van zaken wat betreft het aantal viswinkels in Amsterdam, vergeleken met het voorgaande jaar (1939).
* Taalgebruik: De brief is opgesteld in een uiterst formele en beleefde stijl, kenmerkend voor de ambtelijke correspondentie van voor de Tweede Wereldoorlog (gebruik van de naamvals-n bij "den Heer", "dezes", "ten deze").
* Opvallende details: Er wordt specifiek gevraagd of winkeliers hun deuren moeten sluiten vanwege de "tijdsomstandigheden". Dit duidt op de economische onzekerheid en mogelijke schaarste die eind maart 1940 in Nederland heerste.
* Personeel: De naam "Segaar" wordt genoemd als contactpersoon binnen de Keuringsdienst van Waren. Dit document stamt uit de periode van de "Schemeroorlog" (Phoney War), vlak voor de Duitse inval in Nederland op 10 mei 1940. Hoewel Nederland op dat moment nog neutraal was, had de internationale situatie grote invloed op de handel en de voedselvoorziening.

De overheid en gemeentelijke instanties hielden de economische vitaliteit nauwlettend in de gaten om te anticiperen op mogelijke tekorten of het instorten van bepaalde sectoren. Vis was een belangrijk volksvoedsel; het feit dat men specifiek informeert naar het sluiten van viswinkels suggereert dat er signalen waren van economische nood onder kleine zelfstandigen in deze branche. De Keuringsdienst van Waren was de aangewezen instantie voor deze informatie, omdat zij alle verkooppunten van levensmiddelen in de stad registreerden en controleerden.