Getypte ambtelijke brief/adviesnota. 25 april 1939 (verzonden 26 april 1939). Waarschijnlijk de directeur van de dienst Marktwezen (getekend door of namens U. Müller; initialen opsteller: vdL/G). [Linksboven, handgeschreven:] U. Müller
[Midden boven, handgeschreven:] Verzonden 26/4
[Rechtsboven, getypt:] vdL/G.

10/26/2 M.
25 April 1939.

Verjaring belastingschulden
by Marktwezen.

den Heer Wethouder
voor de Levensmiddelen,
A l h i e r.

Onder terugzending van de my met Uw kantschryven d.d. 7 April 1939, om advies in handen gestelde nota No.313 L.M.1939 heb ik de eer U het volgende te berichten.

Inderdaad wordt by myn dienst belastingschuld, die ouder is dan 3 jaar als verjaard beschouwd conform artikel 295 van de Gemeentewet. In de practyk heeft dit tot nu toe voornamelyk marktgeld (plaatsgeld van de dag- en weekmarkten) en standplaatsgeld betroffen, immers de meeste schulden wegens ventgeld en plaatsgeld op de Centrale Markt zyn nog geen 3 jaar oud.

Op de wettelyke verjaringsclausule is mynerzyds voor het eerst de aandacht gevestigd in myn rapport d.d. 27 Juni 1934, No.18/126 M 1934, naar aanleiding van een my door Uw ambtsvoorganger om advies gezonden nota van den Commies Uwer afdeeling Levensmiddelen d.d. 13 Juni 1934, No.611 L.M. 1934. In deze nota werd geadviseerd: by het in werking treden der Ventverordening op 1 September 1934 geen ventvergunningen af te geven aan personen, die nog standplaatsgeld verschuldigd waren wegens wanbetaling op inmiddels ingetrokken standplaatsvergunningen. Ik vereenigde my met deze opvatting, onder mededeeling, dat zy alleen zou worden gevolgd ten aanzien van schulden, die op 1 September 1934 niet ouder waren dan drie jaren; zulks ingevolge het bepaalde in artikel 295 Gemeentewet. Ik voegde daaraan nog toe: ten deze ware nog het advies in te winnen van den Directeur der Gemeentebelas- [einde pagina] * Inhoud: De brief bevestigt dat de dienst Marktwezen een verjaringstermijn van drie jaar hanteert voor openstaande belastingschulden (zoals marktgeld en standplaatsgeld), gebaseerd op de toenmalige Gemeentewet.
* Handhavingsbeleid: Er wordt verwezen naar een beleid uit 1934 waarbij het weigeren van nieuwe vergunningen als dwangmiddel werd gebruikt om oude schulden te innen, mits deze niet verjaard waren.
* Taalgebruik: Het document is opgesteld in de toen gangbare formele ambtelijke stijl, inclusief de spelling van vóór de hervorming van Marchant (bijv. 'my', 'kantschryven', 'practyk').
* Fysieke staat: De scan toont een doorslag of origineel op briefpapier, voorzien van archiefkenmerken en handgeschreven parafen voor verzending. Dit document stamt uit het voorjaar van 1939, een periode waarin de gemeentelijke bureaucratie in Nederland (zeer waarschijnlijk Amsterdam, gezien de term 'Centrale Markt') strak georganiseerd was. Het biedt inzicht in de juridische stritheid waarmee lokale overheden belastingen inden en hoe zij de Gemeentewet interpreteerden. Het beleid om vergunningen te koppelen aan het betalingsverleden van handelaren was een effectieve methode om naleving af te dwingen zonder direct naar de rechter te hoeven stappen. De brief toont tevens de interdepartementale communicatie tussen de Wethouder van Levensmiddelen en de uitvoerende diensten van de stad.