Ambtelijke notitie / Verslag van bespreking. 20 november 1940. Op 20 Nw. 1940 is met
de heeren Dijkstra en Kramer
gesproken over het feit, dat
maximum prijzen voor groenten zijn
vastgesteld, welke voor de stapel-
groenten veel lager zijn, dan
werd begroot voor het contract, dat
inzake voorraadvorming werd opgesteld.
Vast kwam te staan, dat de
maximum-veilingprijzen in elk
geval moeten worden verhoogd met
kosten van inlading, vracht en omzetbe-
lasting. Bovendien zou, indien de
prijzen zouden meevallen, dit een
compensatie zijn voor de feitelijk door den
handel te laag getaxeerde verliezen.
Daarbij komt, dat alleen voor de
houdbare stapelgroenten lage maximum-
prijzen zijn gesteld; kennelijk opdat de
telers deze groenten voorloopig zullen
bewaren. De prijzen van groenten, die niet
houdbaar zijn, worden door den handel
hoog genoemd. Op het tijdstip, dat... De tekst is een verslag van een zakelijke bespreking kort na het begin van de Duitse bezetting van Nederland. De kern van het geschil is de prijsvaststelling door de overheid (waarschijnlijk het Rijksbureau voor de Voedselvoorziening in Oorlogstijd).

Belangrijke punten in de analyse:
1. Prijsverschil: Er is een discrepantie tussen de eerder begrote contractprijzen voor voorraadvorming en de nieuw vastgestelde maximumprijzen voor "stapelgroenten" (zoals kool, uien of aardappelen).
2. Kostenposten: De schrijver beargumenteert dat de veilingprijs niet de eindprijs kan zijn; zaken als transport, inlading en omzetbelasting moeten hier bovenop komen om de handel rendabel te houden.
3. Strategische prijszetting: Er wordt opgemerkt dat de prijzen voor houdbare producten bewust laag worden gehouden. Dit is een tactiek om te voorkomen dat telers alles direct op de markt brengen; het dwingt hen als het ware om de voorraad op de boerderij te houden ("voorloopig bewaren").
4. Compensatie: Men hoopt dat eventuele prijsmeevallers de eerdere verliezen van de handelaren kunnen dekken. Dit document stamt uit november 1940. In deze periode begon de Duitse bezetter, in samenwerking met het Nederlandse ambtenarenapparaat, de distributie en prijsvorming van voedsel strikt te reguleren. Het doel was tweeledig: het voorkomen van enorme inflatie en zwarte handel, en het veiligstellen van voedselvoorraden (deels voor de eigen bevolking, deels voor export naar Duitsland).

De term "stapelgroenten" verwijst naar producten die essentieel waren voor de volksvoeding en die langdurig opgeslagen konden worden om de winter door te komen. De spanning tussen de belangen van de handelaren (die winst wilden maken of verlies wilden beperken) en de centrale planning van de overheid is in deze notitie duidelijk voelbaar.