Handgeschreven manuscript (concepttekst of rapportage). (4

oorzaak hiervan is wel, dat
het publiek niet op de hoogte is
van de voor de verschillende
groentesoorten gestelde maximum-
prijzen. Het kan dit ook niet zijn
omdat het tot nu toe gevolgde
systeem zich daartoe niet leent. En
hier kom ik tot de kern van de
zaak

( overnemen van )
( blz. 2 en 3 )
= =

Het is daarom m.i. dringend
gewenscht, dat een ander systeem van
prijsbepaling wordt gevolgd. ~~Inplaats~~
van de marges, moeten er naar mijn
meening vaste verkoopprijzen worden
gesteld voor de verschillende groepen
van verkoopers. ~~Met de veilingprijs~~
~~als basis komt men dan in totaal~~
tot 3 groepen v. prijzen n.l. de veiling-
prijs als basisprijs; daarnaast de grooth.-
prijs; ~~en~~ ten slotte de kleinhandels-
prijs. In beide laatstgenoemde prijzen
moeten de onkosten en de winst-
marge worden verwerkt. Deze prijzen
~~moeten~~ dan worden gepubliceerd,
zoodat het publiek weet wat het voor
bepaalde, met name genoemde soorten
groenten, in den winkel hoogstens
behoeft te betalen. Een dergelijke regeling
zal bevorderen, dat de belanghebbenden
minder moeilijkheden ondervinden
dat ten slotte de consument wordt De tekst is een pleidooi voor meer transparantie in de prijsvorming van groenten. De schrijver constateert een probleem: het publiek weet niet wat de maximumprijzen zijn, omdat het huidige systeem te complex is.

De kern van het voorstel is om af te stappen van variabele marges en over te gaan op drie vaste prijsniveaus:
1. De veilingprijs (de basis).
2. De groothandelsprijs (inclusief onkosten en winst).
3. De kleinhandelsprijs (de prijs die de consument in de winkel betaalt).

De auteur benadrukt dat deze prijzen gepubliceerd moeten worden, zodat de consument beschermd wordt tegen te hoge prijzen. De tekst bevat diverse doorhalingen en een instructie om tekst van eerdere pagina's over te nemen, wat duidt op een conceptversie van een beleidsstuk of een redevoering. Dit document past in de context van de geleide economie en prijsbeheersing in Nederland, die met name tijdens en direct na de Tweede Wereldoorlog (1940-1948) zeer strikt was. In deze periode probeerde de overheid inflatie en zwarte handel tegen te gaan door maximumprijzen voor eerste levensbehoeften vast te stellen. De "veiling" is een typisch Nederlands instituut in de tuinbouw; de discussie over hoe de marge tussen de veiling en de winkelmand van de burger verdeeld moest worden, was een terugkerend politiek thema. Het handschrift en de gebruikte termen suggereren een ambtelijke of bestuurlijke achtergrond.