Getypte officiële verklaring/brief. 12 maart 1941. De Directeur (vermoedelijk van een gemeentelijke marktdienst of de Dienst der Handelsgebouwen, zie referentie "D/HG"). Handgeschreven (bovenaan):
meegegeven op 12/3

Rechtsboven:
D/HG.

Adresgroep (midden boven):
den Heer W.H. Botter,
Lijnbaansgracht 35 III,
Amsterdam-Centrum.
Wijk 9.

Linkerkant:
28/17/2 M.

Rechterkant:
12 Maart 1941.

Inhoud:
Hiermede verklaar ik, dat W.H. Botter, geboren 16 Juni 1904
sedert 21 Maart 1938 tot op heden geen vaste plaats heeft bezet op
de markt Lindengracht.

Ondertekening:
De Directeur,

--- Deze verklaring is een administratief bewijsstuk waarin wordt bevestigd dat de heer W.H. Botter gedurende een periode van bijna drie jaar (van maart 1938 tot maart 1941) geen vaste standplaats heeft gehad op de Lindengracht-markt in Amsterdam.

De tekst is zakelijk en formeel. De handgeschreven aantekening "meegegeven op 12/3" wijst erop dat dit document (waarschijnlijk een doorslag of archiefkopie) op de dag van datering direct aan de betrokkene is overhandigd. Het referentienummer "D/HG" duidt mogelijk op de "Dienst der Handelsgebouwen", de instantie die in Amsterdam destijds verantwoordelijk was voor marktbeheer.

--- Het document dateert van maart 1941, bijna een jaar na het begin van de Duitse bezetting van Nederland. In deze periode nam de bureaucratische controle op het dagelijks leven en de economische activiteit sterk toe.

Markten zoals die op de Lindengracht in de Jordaan waren strikt gereguleerd. Een verklaring dat iemand geen vaste plaats bezette, kon verschillende doelen dienen:
1. Sociaal-economisch: Als bewijs voor een uitkeringsinstantie dat er geen inkomsten uit markthandel waren.
2. Vergunningsaanvraag: Als onderdeel van een dossier om juist wél een standplaats te bemachtigen of aan te tonen dat men niet elders al een plek had.
3. Bezettingstijdperk: Tijdens de bezetting werden marktkooplieden onderworpen aan strenge screening. Joodse marktkooplieden werden vanaf 1941 stelselmatig geweerd of beperkt in hun handel. Hoewel dit document op zichzelf geen direct bewijs levert voor vervolging, past de strikte administratieve vastlegging van wie waar (niet) mocht staan in het beeld van de toenemende controle door de bezettingsautoriteiten en het collaborerende stadsbestuur. W.H. Botter