Begeleidende brief met bijgevoegd concept voor een bankgarantie. 15 augustus 1910. No 486 M / 2 bijl. [?]
Amsterdam 15 Augustus 1910.

Vereeniging van Grossiers in eieren.

Ik heb de eer U hierbij te doen toekomen een concept-formulier voor de te stellen bankgarantie. Tevens ontvangt u inzake het met U gesloten contract voor het vervoer, conserveeren, enz. van eieren.

De definitieve garantverklaring zie ik gaarne spoedig van U tegemoet.

Het U toekomend exemplaar van het contract gelieve U hierbij aan te treffen.

Uw. [onleesbaar, mogelijk initialen]

f.d.d. 15 juli jl. [in de marge]

pro memorie [?]

De ondergeteekende . . . . . . Bank te Amsterdam, verklaart hierbij, zonder eenig voorbehoud en onder afstanddoening van alle aan borgen toegekende voorrechten, zich te stellen tot borg en hoofdelijk debitrice voor alle verplichtingen, welke de Vereeniging van Grossiers in Eieren, te Amsterdam, heeft aangegaan tegenover de Gemeente Amsterdam, en mitsdien op eerste vordering van de Gemeente Amsterdam te zullen betalen de door dezelve op te geven bedragen, mits die bedragen te zamen, zonder bijberekening van renten, de som van

een honderd duizend gulden

niet overschrijden.

Amsterdam ...... Augustus 1910 Het document is een zakelijke correspondentie uit 1910, bestaande uit twee delen gescheiden door een horizontale lijn. Het bovenste deel is een begeleidend schrijven waarin verwezen wordt naar een contract over de logistiek en conservatie van eieren. Het onderste deel is een juridisch geformuleerd concept voor een bankgarantie.

Opvallend is de hoge som van 100.000 gulden, wat in 1910 een enorm bedrag vertegenwoordigde. Dit wijst op een grootschalige commerciële operatie. De tekst gebruikt de standaard juridische termen uit die tijd, zoals "afstanddoening van alle aan borgen toegekende voorrechten", wat betekent dat de bank zich direct aansprakelijk stelt zonder dat de schuldeiser eerst de hoofdschuldenaar hoeft uit te winnen. Aan het begin van de 20e eeuw was de eierhandel in Nederland sterk geprofessionaliseerd. Amsterdam fungeerde als een belangrijk knooppunt voor zowel binnenlandse consumptie als export. Omdat eieren een seizoensproduct en bederfelijk zijn, was "conserveeren" (vaak via koeling of het gebruik van kalkwater/waterglas) essentieel voor de voedselzekerheid in de stad.

De Gemeente Amsterdam trad hier blijkbaar op als contractpartij, mogelijk in de rol van eigenaar van de marktfaciliteiten of als toezichthouder op de voedselvoorziening. De bankgarantie diende als financiële zekerheid dat de vereniging van handelaren haar contractuele verplichtingen jegens de stad zou nakomen.