Dienstmededeling / Kennisgeving 13 november 1940 M A R K T W E Z E N A M S T E R D A M .

K.M.No.93 Amsterdam, 13 November 1940.

      K e n n i s g e v i n g aan de ambtenaren,
                                die uniformkleeding dragen.


      Hiermede breng ik te Uwer kennis, dat Burgemeester en Wethouders

hebben besloten, in verband met de noodzakelijke besparing op de grond-
stoffen voor het vervaardigen van uniformkleeding, te bepalen, dat de
draagtijd der uniformkleeding, zooveel als mogelijk is, moet worden ver-
leng en dat, alvorens tot vervanging van een kleedingstuk wordt overgegaan
het oude kleedingstuk aan de Gemeentelijke Inrichting voor Uniformkleeding
moet worden toegezonden, teneinde te beoordeelen, of het door reparatie
nog in bruikbaren staat kan worden gebracht.

                                       De Directeur, De kern van dit document is een bezuinigingsmaatregel gericht aan het personeel van het Amsterdamse Marktwezen dat een uniform draagt. De directeur maakt bekend dat, op last van het College van Burgemeester en Wethouders, de levensduur van uniformen maximaal verlengd moet worden.

Er wordt een strikte procedure ingesteld: een ambtenaar krijgt niet zomaar nieuwe kleding. Het oude kledingstuk moet eerst ter keuring worden aangeboden aan de 'Gemeentelijke Inrichting voor Uniformkleeding'. Alleen als zij oordelen dat reparatie niet meer mogelijk is, volgt vervanging. De toon is zakelijk en dwingend, typerend voor een ambtelijke kennisgeving. De datum van dit document, 13 november 1940, is cruciaal voor het begrip van de inhoud. Nederland was op dat moment zes maanden bezet door nazi-Duitsland. De oorlogsomstandigheden zorgden direct voor grote tekorten aan grondstoffen, waaronder textiel.

Deze kennisgeving is een vroeg voorbeeld van de schaarste-economie die tijdens de bezettingsjaren steeds nijpender zou worden. Hoewel de Nederlandse gemeentelijke apparaten bleven functioneren, moesten zij zich schikken naar de beperkingen die de oorlog met zich meebracht. Het besparen op uniformen was een noodzakelijke stap om de beperkte voorraden grondstoffen zo lang mogelijk te rekken voor essentiële diensten. De genoemde "Gemeentelijke Inrichting voor Uniformkleeding" fungeerde hierbij als controleorgaan om verspilling tegen te gaan.