Brief aan een overheidsinstantie (waarschijnlijk de afdeling Marktwezen van de gemeente Amsterdam). Juli 1942. [Stempel/Kenmerk linksboven:] Nº 20/4041
[Stempel/Kenmerk middenboven:] M. 1942 3/7
[Potloodnotitie onder stempel:] marktwezen
[Datum/Locatie rechtsboven:] Julli 1942 A.dam
[Potloodnotities rechtsonder datum:] n.i. Dir. [onleesbaar]

Mynheer

Daar ondergetekende ten einde raad is
ben ik zoo vrij, om mij tot u te
wenden. De reden is deze: ik zit met
3 kleine kinderen van 3 1/2 j. 2 j 5 maanden.
die ik niet alleen kan laten en ze zijn te
klein om 's morgens 5 mee te nemen
en dat ik de baby op straat moet voeden
om groente te krijgen, zoodat er dagen
voorbij gaan dat ze niets krijgen mijn
groenteman zegt dat hij niets bewaren
kan omdat hij meer zulke klanten
heeft bij de boer mag niet meer, is deze
toestand voor ons onhoudbaar. Dokter
mopperde ook al omdat baby niet voldoende
aankomt maar hij heeft nog bladgroente
gehad er is niet Nu is mijn verzoek of
er misschien een andere maatregel
bestaat of genomen zoude kunnen worden

[Rechtsonder:] Z.O. [Zie Omezijde?] Het document is een noodkreet van een ouder (vermoedelijk een moeder, gezien de verwijzing naar het voeden van de baby op straat) gericht aan de Amsterdamse autoriteiten tijdens de Duitse bezetting.

De kern van de klacht:
* Logistieke onmogelijkheid: De schrijfster kan niet om 5 uur 's ochtends in de rij gaan staan voor groente omdat ze drie zeer jonge kinderen heeft (3,5 jaar, 2 jaar en 5 maanden) die zij niet alleen kan laten en niet mee kan nemen.
* Voedseltekort: Door het systeem van distributie en het verbod voor winkeliers om producten apart te houden voor vaste klanten ("groenteman zegt dat hij niets bewaren kan"), vallen de kinderen zonder verse groenten.
* Gezondheid: De baby groeit niet goed ("niet voldoende aankomt"), wat door een arts is geconstateerd.
* Verzoek: De schrijfster vraagt om een uitzonderingspositie of een alternatieve regeling om buiten de reguliere wachtrijen om aan voedsel te komen. Dit document stamt uit juli 1942, een periode waarin de schaarste in het bezette Nederland steeds nijpender werd. Hoewel de beruchte Hongerwinter pas twee jaar later zou plaatsvinden, was de distributie van voedsel in 1942 al strikt gereguleerd via bonkaarten en lange wachtrijen.

De verwijzing naar "marktwezen" duidt erop dat de brief terechtkwam bij de dienst die toezicht hield op de markten en de voedselvoorziening in de stad. De opmerking "bij de boer mag niet meer" verwijst naar de strenge controles op de zogenaamde "vrije handel" of zwarte handel; burgers mochten niet zomaar rechtstreeks bij boeren inkopen doen om de officiële distributiekanalen te omzeilen. De brief illustreert de wanhoop van jonge gezinnen die klem kwamen te zitten tussen bureaucratische regels en de fysieke onmogelijkheid om aan de basiseisen van het dagelijks leven (zoals urenlang in de rij staan) te voldoen. Gemeente Amsterdam Marktwezen