Getypt ambtelijk advies of concept-verordening (pagina 2). -2-

degenen, die venten of opkoopen in den zin der Ventverordening; en alleen op deze laatsten is artikel 5 lid 2 dier Verordening, krach-tens hetwelk een afsluiting van het venters-(en opkoopers-)beroep mogelyk is, van toepassing.

1. Krachtens artikel 1 lid 2 der Ventverordening wordt met het in het eerste lid van dat artikel bedoelde venten gelyk gesteld: het opkoopen van voorwerpen of stoffen van welken aard ook in de in het artikel genoemde gevallen. Ingevolge deze bepaling wordt dus ook het opkoopen van gedrukte of geschreven stukken gelyk gesteld met het venten met die stukken. Doch dit laatste is, krachtens het eerste lid van artikel 1 niet verboden. Met andere woorden: ook het opkoopen van gedrukte of geschreven stukken is, op grond van de huidige Vent-verordening niet verboden. Trouwens onder dit "opkoopen" wordt niet begrepen: het ten geschenke aannemen, zooals de kranten-ophalers plegen te doen, aangezien een bepaling, overeenstemmende met artikel 90 bis, tweede lid Wetboek van Strafrecht, in de Ventverordening ont-breekt.

Ook wanneer echter een dergelyke bepaling alsnog in de Ventverordening zou worden opgenomen, zou, op de hierboven uiteen-gezette gronden, zonder meer niet worden bereikt, dat het opkoopen of ophalen van gedrukte of geschreven stukken verboden is.

Indien men de Ventverordening derhalve aan de ten deze be-staande behoefte wil aanpassen, geven ondergeteekenden in overweging om daarin - naast toevoeging van een voorschrift, overeenstemmende met artikel 90 bis tweede lid Wetboek van Strafrecht - de volgende wijzigingen aan te brengen:

Artikel 1 kome te luiden:

1. Onverminderd het bepaalde in de artikelen 3,6,7 en 8 dezer verordening, in de Winkelsluitingswet 1930, Staatsblad No.460, in de Verordening op de Winkelsluiting, in de Algemeene Politie Verorde-ning en in de Verordening op de heffing van markt-, standplaats- en ventgelden, is het verboden:

A. op of aan den openbaren weg of aan of in de huizen met an-dere voorwerpen of stoffen dan gedrukte of geschreven stukken of af-beeldingen te venten;

B. voorwerpen of stoffen van welken aard ook op te koopen:
a. op of aan den openbaren weg of aan of in de huizen;
b. te water, aan boord van vaartuigen;
c. in slaapsteden, in logementen, of in het algemeen in eenige inrichting, waar gelagen worden gezet, of in de aanhoorigheden van dergelyke inrichtingen.

2. Onder opkoopen worden begrepen alle handelingen, hoe ook ge-naamd, waarmede kenlyk hetzelfde wordt beoogd. Dit document betreft een juridische uiteenzetting over de mazen in de toenmalige Ventverordening. De kern van de problematiek is dat het opkopen van oud papier (gedrukte of geschreven stukken) volgens de toen geldende tekst niet expliciet verboden was, en dat het gratis ophalen van kranten juridisch niet onder "opkopen" viel.

De "ondergeteekenden" stellen een herziening van Artikel 1 voor. De voorgestelde wijziging beoogt:
1. Een duidelijk onderscheid te maken tussen venten (verkopen langs de deur) en opkopen.
2. Het verbod op opkopen uit te breiden naar de openbare weg, schepen en horecagelegenheden ("inrichtingen waar gelagen worden gezet").
3. Een anti-ontduikingsclausule toe te voegen (lid 2), waardoor ook handelingen die feitelijk op opkopen neerkomen, maar anders genoemd worden, onder het verbod vallen. In de eerste helft van de 20e eeuw was de handel in lompen, metalen en oud papier (de 'voddenman') een wijdverbreid fenomeen. Gemeenten probeerden dit steeds vaker te reguleren via de Algemene Plaatselijke Verordening (APV) of specifieke Ventverordeningen, vaak om overlast te beperken of om de handel te kanaliseren naar erkende bedrijven.

De referentie naar Artikel 90 bis van het Wetboek van Strafrecht is cruciaal; dit artikel (tegenwoordig vervallen of gewijzigd) had destijds betrekking op heling en het registeren van opgekochte goederen. Het document laat zien hoe lokale overheden probeerden hun regelgeving nauwer te laten aansluiten bij het nationale strafrecht om handhaving effectiever te maken. De vermelding van de Winkelsluitingswet 1930 plaatst het document in het tijdperk van toenemende ordening van de detailhandel en ambulante handel in Nederland.