Getypte rapportage of memoires (pagina 13). -13-

tum dat door hen wordt opgehaald, is c.c. 70 K.G. kranten
en c.c. 30 K.G. bont papier per dag.
Hiervoor ontvangt men 70 x 1 cent en 30 x 0,7 cent, totaal
91 cent. Ook dit is gecontrôleerd by de firma Bender,waar
een groot deel dezer mensen hun artikelen verkopen. Hier-
van moet dus nog de huur van de bakfiets, embalage e.d.
af ! Ieder kan begrypen, dat men niet van c.c. 40 cent
verdiensten per dag kan bestaan en zelfs als byverdiensten
men hiervoor niet zal willen werken. MET HET OPHALEN VAN
ALLERLEI ANDERE ARTIKELEN WORDT HUN VERDIENSTENCYFER VER-
HOOGD, ten nadele der bonafide venters.
Hun werkwyze.
Vele van hen werken in combinaties van twee, drie of meer
personen. Zy verdelen hun werk zo, dat de een aangewezen
is de opgehaalde papiersoorten te verzorgen en de andere
allerlei andere artikelen.
Kinder-exploitatie.
Voor dit bedryf worden de kinderen toch wel op de meest
ergerlyke wyze geëxploiteerd, tot het opwekken van mede-
lyden onder de bevolking. De kinderen zyn opzichtig ar-
moedig gekleed zodat zy al direct een medelydende indruk
maken op hen, by wien zy om oud papier aanbellen. Vrouwen
en kinderen halen de meeste artikelen op en veelal behoren
zy tot een gezin. Sommige van deze mensen vinden deze me-
thode nog niet eens sterk genoeg om de nodige medelyden op
te wekken en venten met kleine kinderen in hun wagen. In
Zuid werd b.v. een vrouw aangetroffen met twee kleine kin-
deren waarvan een sliep in de wagen, terwyl de vader enige
huizen verderop aanbelde.
De aanleiding tot dit bedryf.
Voor de oorlog waren er maar enkele, die zich hier mee
bezig hielden. Dit waren speciale figuren. In Zuid waar
zich nu ook het grootste gedeelte ophoudt, haalden twee
maatschappelyk mislukten oud papier op.
Toen in de crisis de waarde van oud papier haast tot nul
daalde, konden de bonafide venters dit artikel niet meer
kopen. Hun gevoel van waardig koopman kwam in botsing, om
het papier voor niets mee te nemen, Bood de venter uit de Deze pagina uit een rapport schetst een somber beeld van de informele sector in de oud-papierhandel tijdens de crisisjaren. De tekst is geschreven vanuit een controlerend of observerend perspectief (mogelijk politie, sociale dienst of een branchevereniging).

De kernpunten zijn:
1. Economische noodzaak: De auteur berekent dat enkel de handel in oud papier (91 cent bruto per dag) onvoldoende is om van te leven, zeker na aftrek van kosten voor transport (bakfiets).
2. Oneerlijke concurrentie: De "losse" verzamelaars benadelen de "bonafide venters" (erkende handelaren) door ook andere goederen mee te nemen.
3. Emotionele manipulatie: De schrijver uit felle kritiek op het inzetten van armoedig geklede kinderen om medelijden op te wekken bij de burgerij, een praktijk die expliciet als "kinder-exploitatie" wordt bestempeld.
4. Sociale declassering: De oorsprong van deze groep wordt gezocht in de economische crisis, waarbij personen die "maatschappelyk mislukten" de plek innamen van de trotse, professionele venter die weigerde goederen gratis aan te nemen. Het document biedt een inkijkje in de sociale spanningen in de grote stad (waarschijnlijk Amsterdam, gezien de firma Bender en de wijk Zuid) tijdens de nasleep van de Grote Depressie. De "voddenboer" was een bekend fenomeen, maar dit rapport toont de schaduwzijde: de overgang van een gerespecteerd beroep naar een vorm van bedelarij vermomd als handel.

De taal is moralistisch en veroordelend tegenover de armsten, wat kenmerkend is voor de rapportage over de "asociale" klassen in die periode. Het illustreert hoe economische wanhoop leidde tot informele overlevingsstrategieën die de gevestigde orde en de professionele middenstand (de "bonafide venters") verontrustten.