Getypte brief (doorslag op dun papier). 2 mei 1942. De Directeur (vermoedelijk van de Visscherijcentrale of een aanverwante distributie-instantie). HG.

[handgeschreven: verzonden 2/5]

Mw. J. Coller-Willemsen,
Anjeliersstraat 160,
Amsterdam-Centrum.
Wijk 9.

46A/111/2 M. 2 Mei 1942.

Naar aanleiding van Uw desbetreffend verzoek deel ik U mede, dat na onderzoek door de door de Visscherijcentrale ingestelde Commissie is gebleken, dat U niet voor een toewijzing van aal, zoetwatervisch of garnalen in aanmerking kunt komen.

Aan Uw verzoek kan derhalve geen gevolg worden gegeven.

De Directeur, Deze korte, zakelijke brief is een officiële afwijzing van een aanvraag voor een extra toewijzing van visproducten (aal, zoetwatervis en garnalen). De toon is strikt bureaucratisch. De beslissing is gebaseerd op een onderzoek door een speciale commissie van de "Visscherijcentrale". Het document is een doorslag op doorslagpapier, bedoeld voor het archief, wat blijkt uit de handgeschreven aantekening over de verzenddatum.

De geadresseerde, mevrouw Coller-Willemsen, woonde in de Anjeliersstraat in de Jordaan. Het feit dat zij een speciaal verzoek indiende, suggereert dat zij mogelijk een viswinkel, een horecagelegenheid dreef, of op basis van specifieke (medische of sociale) gronden extra rantsoen probeerde te verkrijgen. De brief dateert van mei 1942, midden in de Duitse bezetting van Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog. In deze periode was er sprake van toenemende schaarste en een streng distributiesysteem. Vrijwel alle levensmiddelen waren "op de bon".

De Visscherijcentrale was een van de crisisinstellingen (onderdeel van de Rijksbureaus) die door de bezetter en de Nederlandse overheid werden gebruikt om de productie en distributie van voedsel te reguleren. Vis was een belangrijke bron van eiwitten nu vlees steeds schaarser werd, maar ook de visvangst werd zwaar belemmerd door de oorlogsvoering op zee en de beperkingen die de Duitsers oplegden aan de visserijvloot. Dergelijke afwijzingen waren schering en inslag naarmate de tekorten groter werden en de regels voor toewijzing strenger. J. Coller