Verzoekschrift / Brief aan een distributie- of handelsinstantie. Wel Edele Heer

Ondergeteekende verzoek nogmaals
vriendelijk zijn toewijzing voor hem
en zijn Companon te herzien. Daar zij
volgens aan den hand van bewijzen
die reeds ten deele bij u ten kantoren
liggen toch recht hebben op een hoogere
toewijzing. Daar wij zooals bekend is
een zaak drijven waar natuurlijk de
noodige kosten aanverbonden zijn
en ook reeds niets anders in de tijd gerookte
aal hebben verkocht, nou mogen wij
in eens niet meer laten rooken wat
voor mijn klanten een reusachtige
kwaliteits vermindering is alleen op die
grond vraag ik u de reeds voor een
herziening. wel krijgen wij een gerookte
toewijzing er bij, maar daar zijn wij
van de zakelijke kant bekeken nog slechter
van geworden. in het begin hadden wij
alle twee een dubbelle toewijzing
waarom die afgenomen, alleen door
eerlijkheid. onze rooker den Heer
Damme kan u voor inlichtingen ten dienste
staan met papieren over het aantal van kilo's

[onleesbare initialen, mogelijk G.W.A.] In deze brief verzoekt de afzender (een vishandelaar) om een herziening van de aan hem en zijn compagnon toegekende quota (toewijzing). De kern van het betoog is dat zij gespecialiseerd zijn in de verkoop van gerookte aal (paling). Door nieuwe regelgeving of een beperkte toewijzing mogen zij hun vis niet meer laten roken, wat volgens de schrijver leidt tot een enorme kwaliteitsvermindering voor de klanten.

De schrijver voert aan dat zij eerder een dubbele toewijzing hadden, maar dat deze is teruggeschroefd. Hij insinueert dat dit het gevolg is van hun eigen "eerlijkheid" (mogelijk het nauwkeurig opgeven van voorraden of omzet, terwijl anderen dat wellicht niet deden). Hij verwijst naar zijn vaste roker, de heer Damme, die met documentatie de historische volumes in kilo's kan bevestigen om het recht op een hogere toewijzing aan te tonen. Het document dateert uit juni 1942, midden in de Duitse bezetting van Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog. In deze periode was de distributie van goederen en grondstoffen strikt gereguleerd door de overheid (de Crisis-Controle-Dienst en het Rijksbureau voor Voedselvoorziening).

Bedrijven waren volledig afhankelijk van officiële "toewijzingen" om legaal handel te mogen drijven. De schaarste nam in 1942 hand over hand toe, waardoor de regels voor het verwerken van producten (zoals het roken van vis) strenger werden om verspilling tegen te gaan of om de distributie naar Duitsland te prioriteren. De brief weerspiegelt de wanhoop van kleine ondernemers die probeerden hun kwaliteitsstandaard en bedrijfsvoering te redden binnen de knellende bureaucratie van de oorlogseconomie. Rijksbureau