Handgeschreven brief (verzoekschrift). 23 mei 1942. Willem Taile (woonachtig aan de Hogendorpstraat 30 III, Amsterdam). "Geachte Commissie" (waarschijnlijk een commissie belast met de distributie of regulering van viswaren tijdens de bezetting). Nº 46A/259/2 M. 1942 31/5
Amsterdam 23 Mei 42

Geachte Commissie:

Ondergetekende Willem Taile
v Hogendorpstr 30 III schrijft u deze
brief of ik bij u in de gunst
zou mogen komen voor toewijzing
voor gerookte aal daar ik twee-
bewijzen van mijnheer Hansen
uit Enkhuizen van 1940 en 1941
aan aal van hem heeft gehad.
Daar ik de bewijzen aan den
heer Ter Huart heeft afgegeven
wat voor een bezwaar is dat
als dat u mij toewijzing verstrekt
daar er meer haring mensen
een toewijzing heeft gekregen
voor gerookte aal. Zoo hoop ik
als dat u mij ook het brood
voor mijn gezin wil laten verdienen
In afwachting
W. Taile.

[Rechtsonder, schuin geschreven:]
onbegrepen
inhoud
3 In deze brief verzoekt Willem Taile, een visverkoper uit de Amsterdamse Staatsliedenbuurt, om een officiële toewijzing (vergunning) voor de handel in gerookte paling (aal). Zijn betoog rust op drie punten:
1. Historische handel: Hij toont aan dat hij in 1940 en 1941 ook al in aal handelde via een leverancier in Enkhuizen (mijnheer Hansen).
2. Bewijslast: Hij verklaart dat hij zijn eerdere bewijsstukken al heeft ingeleverd bij een zekere heer Ter Huart, wat suggereert dat hij vastloopt in een bureaucratisch proces waarbij hij zijn recht op toewijzing niet direct opnieuw kan bewijzen.
3. Gelijkheidsbeginsel en noodzaak: Hij merkt op dat andere "haringmensen" (collega-vishandelaren) wel toewijzingen krijgen voor gerookte aal. Hij besluit met een emotioneel appel: het is noodzakelijk voor het levensonderhoud ("het brood") van zijn gezin.

De taal is eenvoudig en bevat enkele grammaticale fouten (zoals "heeft gehad/gegeven" in plaats van "heb gehad/gegeven"), wat wijst op een schrijver uit de arbeidersklasse die probeert de formele ambtelijke toon van die tijd te hanteren. De brief dateert van mei 1942, midden in de Duitse bezetting van Nederland. In deze periode was de schaarste aan voedsel groot en was de distributie van vrijwel alle goederen streng gereguleerd door de overheid via een systeem van vergunningen en toewijzingen. Voor kleine zelfstandigen, zoals straathandelaren in vis, was het verkrijgen van deze toewijzingen essentieel om te kunnen overleven.

De ambtelijke aantekening rechtsonder ("onbegrepen inhoud") is opvallend en wrang. Het suggereert dat de behandelend ambtenaar het verzoek ofwel onduidelijk vond, of dat het verzoek niet voldeed aan de strikte administratieve eisen (bijvoorbeeld omdat de fysieke bewijzen bij de heer Ter Huart lagen en niet bij de brief waren gevoegd), waardoor de aanvraag mogelijk direct terzijde werd gelegd. W. Taile