Handgeschreven protestbrief / klacht. Omstreeks eind oktober 1942 (verwijst naar een schrijven van 12 oktober 1942). M. Proost, Utrechtsedwarsstraat 88 bis, Utrecht. ik ken over het marktwezen wat de medewer-
king betreft niet roemen. Hoeveel onjuistheden
heb ik niet moeten ontzenuwen eer ik een
erkenning kreeg Eerst heette het op kamer 15 nog
kunnen buiten den haag niets buiten voor je
doen nu heet het in u schrijven van 12 October j.l.
Afd. 46 of 211 / 2 CM. dat er is geen aanleiding om
aan uw verzoek te voldoen. Maar wanneer
is er dan wel aanleiding? Misschien als ik
timmerman of metselaar was of ijcoman of
bloemenkoopman of iets anders zooals er zoo
velen met een erkenning en toewijzing zijn
Ook zijn er genoeg die zonder erkenning uit den
haag toch even goed hun toewijzingen krijgen
terwijl niemand in het vischbedrijf mag zijn
zonder erkenning uit den haag v. d. Nederlandsche
visscherij Centrale enz. als u wel weet
Ik zal u na deze niet meer lastig vallen
maar mijn recht zoeken bij anderen en
wel in de eerste plaats bij Mr. van Thiel die
moet maar uitmaken met welk recht u mij broo-
deloos maakt, en aan den burgemeester dezer
gemeente die zal wel uitmaken of ik voor
uw of u. z. g. visscherij Commissie in de steek
moest blijven terwijl ik een erkenning heb als
kleinhandelaar in visch en mijn brood kan
verdienen
Achtend M. Proost
Utrechtsche dw: str 88.² Centrum De brief is een vlammend protest van M. Proost, een viskleinhandelaar uit Utrecht. De toon is verontwaardigd en strijdvaardig. De kern van het conflict is dat de afzender, ondanks het bezit van een officiële erkenning voor de visdetailhandel, geen "toewijzing" (waarschijnlijk voor handelswaar of een standplaats) krijgt van de instantie waaraan geschreven wordt.

Proost wijst op de bureaucratische willekeur en mogelijke vriendjespolitiek: anderen (timmermannen, ijscomannen, bloemenverkopers) zouden wel erkenningen en toewijzingen krijgen, soms zelfs zonder de vereiste papieren uit Den Haag. De schrijver voelt zich onrechtvaardig behandeld en stelt dat de weigering hem "broodeloos" maakt. De brief eindigt met een dreigement om juridische of bestuurlijke stappen te ondernemen via een zekere Mr. van Thiel en de burgemeester. Het document dateert uit oktober 1942, midden in de Duitse bezetting van Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog. In deze periode was de economie volledig gereguleerd door de bezetter en samenwerkende instanties.
* Nederlandsche Visscherij Centrale (NVC): Dit was een in 1941 opgerichte crisisorganisatie die de gehele vissector controleerde, van vangst tot distributie. Zonder erkenning van de NVC mocht men niet in vis handelen.
* Schaarste en distributie: Omdat veel goederen schaars waren, was men voor de uitoefening van een beroep afhankelijk van "toewijzingen" (quota). Het verkrijgen hiervan was vaak een proces van lange adem en veel bureaucratie.
* De term "broodeloos": Dit was een zware beschuldiging. In oorlogstijd betekende het verlies van je nering vaak bittere armoede, aangezien er weinig alternatieve middelen van bestaan waren en de voedselvoorziening steeds nijpender werd.
* Mr. van Thiel: De verwijzing naar Mr. van Thiel duidt waarschijnlijk op een persoon met juridische of bestuurlijke invloed in die tijd aan wie burgers hoopten steun te ontlenen tegen onredelijke administratieve besluiten.