Inspectierapport / Ambtelijk verslag. 20 september 1942 (betreft controles op 9 en 10 september 1942). [Bovenaan de pagina]
Nº 46 c/321/84 M. 1942 21/9
Amsterdam 20/9-42

[Midden]
Rapport betreffende een controle vischwinkels te Amsterdam

gecontroleerd op: 9/9-42
Beerens - Fred. Hendrikstr. 23.
Beerens - Bloemgracht 21.
Beijer - Posthoorn - 59.
geen bijzonderheden.

gecontroleerd op 10/9-42.
Braan. Middenweg 52.
geconstateerd dat Zoetwatervisch thuis-bezorgd werd. Niet kunnen constateeren dat dit boven max. prijs geschiedt. Dit adres heeft speciale aandacht.

Fil. Ruysdaelstraat. geen bijz.
Firma. Koninginneweg. geen bijz.

De contr. C.C.C.D.

[Linksonder]
afd. Marktwezen.

[Rechtsonder]
[Handtekening: B. Stumpf] Het document is een verslag van een controleur van de Centrale Crisis Controle Dienst (C.C.C.D.). De inspectie richtte zich op viswinkels in verschillende wijken van Amsterdam (o.a. Frederik Hendrikstraat, Bloemgracht en Middenweg).

De nadruk van de inspectie ligt op de controle van de maximumprijzen ("max. prijs"). Tijdens de bezettingsjaren was er sprake van schaarste en werden prijzen door de overheid vastgelegd om woekerprijzen en de zwarte markt tegen te gaan.

Opvallend is de vermelding van de winkel van Braan aan de Middenweg 52. De controleur merkt op dat er zoetwatervis aan huis wordt bezorgd. Hoewel er op dat moment geen overtreding van de maximumprijs kon worden vastgesteld, wordt het adres gemarkeerd voor "speciale aandacht". Dit duidt op een vermoeden van illegale handel of prijsopdrijving buiten het zicht van de controleur. Dit document stamt uit september 1942, midden in de Duitse bezetting van Nederland. De C.C.C.D. speelde een cruciale rol in de distributie-economie. Omdat goederen schaars waren, probeerde de bezetter via dergelijke diensten de markt strikt te reguleren.

Vis was een belangrijk volksvoedsel, maar ook een product waarbij prijzen makkelijk konden fluctueren door schaarste aan brandstof voor de vissersvloot of door de vordering van vangsten. De afdeling Marktwezen van de gemeente Amsterdam werkte nauw samen met de landelijke controlediensten om te voorkomen dat winkeliers producten "onder de toonbank" verkochten tegen hogere prijzen dan wettelijk toegestaan. De term "speciale aandacht" in dit soort rapporten leidde vaak tot intensievere observaties of onaangekondigde invallen in de toekomst.