Doorslag van een ambtelijke aanmaning/kennisgeving. 26 november 1942. De waarnemend Directeur van een niet nader genoemde gemeentelijke dienst (vermoedelijk de Marktwezen-dienst van Amsterdam). [Handgeschreven, rechtsboven:]
H v Muller
Verzonden 26/11

[Getypt, rechtsboven:]
HB.

[Getypt, linksboven:]
85/24/1 M.

[Getypt, rechtsboven:]
26 November 1942.

Hiermede breng ik onder Uw aandacht, dat U op 21 November
jl. terzake van het plaatsen van kramen e.d. op de markten een be-
drag van f aan mijn dienst verschuldigd was.
Ik geef U thans alsnog de gelegenheid dit bedrag binnen
vier dagen na dato dezes te betalen bij den kassier van mijn
dienst, bij gebreke waarvan ik het Gemeentebestuur zal voorstel-
len de U verleende vergunning in te trekken.

De Directeur,
wnd.

Gezonden aan:

A.B.Adriaanse, Rechtboomsloot 79 ƒ 4,30
F.Wayeret, 1ste Van der Helststraat 19 ƒ 8,27
~~J.Schuitenvoerder en Zn, Waterlooplein 47 ƒ 5,24~~
~~A.J.Roger, Lindengracht 256 ƒ 8,14~~
S.Schelvis, Waterlooplein 56 ƒ 4,74 Dit document is een standaard-aanmaning gericht aan verschillende marktkooplieden die hun staangeld voor de marktdag van 21 november 1942 nog niet hadden voldaan. De toon is dwingend: indien er niet binnen vier dagen wordt betaald, zal de directeur bij het gemeentebestuur aandringen op het intrekken van de marktvergunning.

Onderaan het document staat een lijst met de specifieke schuldenaars. Twee namen (Schuitenvoerder en Roger) zijn doorgestreept, wat er waarschijnlijk op duidt dat zij de schuld voldaan hebben vlak nadat de brief was opgesteld of voordat deze daadwerkelijk werd verzonden. De bedragen variëren tussen de 4 en 8 gulden. Het document dateert uit november 1942, midden in de Duitse bezetting van Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog. De genoemde locaties (Waterlooplein, Rechtboomsloot) bevinden zich in of nabij de voormalige Jodenbuurt van Amsterdam. De achternamen 'Schelvis' en 'Schuitenvoerder' zijn bekende Joodse familienamen in Amsterdam.

Opmerkelijk is de bureaucratische continuïteit: terwijl de Joodse bevolking in deze periode al op grote schaal werd weggevoerd naar kampen (de deportaties vanuit Amsterdam waren in de zomer van 1942 in volle gang), ging de ambtelijke molen door met het innen van kleine bedragen voor marktplaatsen. De dreiging met het intrekken van een vergunning was in deze context voor velen een existentieel gevaar, omdat de markt voor velen de enige resterende bron van inkomsten was onder de beperkende maatregelen van de bezetter. Marktwezen