Ongedateerd, maar verwijst naar gebeurtenissen in 1939 en "verleden jaar", wat duidt op de vroege jaren '40 (mogelijk tijdens de bezetting). -2-

De heer Van der Mey is ten aanzien van de onderhavige aangelegenheid erg sceptisch gestemd. Hij moet deze zaak eerst breedvoerig met zijn leden bespreken. Als deze er hun goedkeuring aan hechten dan is het de tijd om bij den Directeur terug te komen om de zaak verder voor te bereiden. Spreker herinnert eraan, dat ook de kleinhandel destijds in 1939 niet eenstemmig voor een te treffen maatregel was. De duur van het crediet (een week) is naar spreker's oordeel te kort; dit moet een langere tijdsduur zijn. Spreker is ten slotte van meening, dat de organisaties onderling eerst volkomen tot overeenstemming moeten zijn gekomen, voor- dat de onderhavige aangelegenheid verder kan worden uitgewerkt.
De heer Kramer is van meening, dat de heer Van der Mey de zaak verkeerd beziet. Het gaat niet over een credietstelsel, doch over een regeling der betaling. Deze zaak is reeds bij alle organisaties maandenlang in studie geweest. Naar sprekers oordeel gebruikt de heer Van der Mey derhalve een uitvlucht om ook thans de zaak weder voor maanden uit te stellen.
De heer Dijkstra zegt eveneens, dat er in 1939 lange besprekingen zijn gevoerd, waarvan niets dan narigheid is ondervonden. Het is thans niet de bedoeling om maandenlang te confereeren doch de onderhavige aangelegenheid moet nu met spoed worden ingevoerd.
De heer Van der Mey antwoordt den heer Kramer, dat hij als organisatiebestuurder geen gelegenheid heeft gehad om kennis van de zaak te nemen. De onderhavige regeling kan heel spoedig in de vergadering van het Federatie-bestuur van kleinhandelaren worden besproken en daarna met de leden worden behandeld.
De Directeur acht het daarom beter, dat thans eerst een bespreking wordt gevoerd met de besturen der organisaties onderling. Er zullen natuurlijk elementen zijn, die de regeling niet wenschen in te voeren, doch daarom behoeft deze zaak in het algemeen belang nog niet te worden uitgesteld.
De heer Barends herinnert eraan, dat de aardappelhandel verleden jaar het stelsel der contante betaling heeft ingevoerd. Hierover is in het geheel niet vergaderd. Spreker is van meening, dat 80% van den bonafiden handel vóór het treffen van een regeling inzake betaling is. Het is spreker echter gebleken, dat de heer Dijkstra niet voor zijn eigen leden (grossiers) instaat voor wat betreft de uitvoering van een en ander en dit kan voor spreker als federatiebestuurder een groot struikelblok beteekenen.
De Directeur zegt, dat hij daarom juist deze bespreking heeft bijeengeroepen. Het is gewenscht, dat voor de geheele markt een regeling wordt getroffen, die bindend is voor allen.
Organisatiebestuurders komen overeen, dat zoo spoedig mogelijk overleg over de principes der betalingsregeling zal worden gevoerd.

Centrale inname van emballage.

De heer Barends zegt, dat dit onderwerp van groot belang is zoowel voor den groothandel als voor den kleinhandel. Het emballagevraagstuk heeft zoo vele moeilijkheden meegebracht voor den groot- zoowel als voor den kleinhandel, dat, ook al zullen er financieele offers moeten worden gebracht, het zeer gewenscht is, dat er thans centrale inname van emballage komt.
De Directeur zet dentechnischenkant van de zaak uiteen. De tuinders zullen naar een centraal punt moeten worden gebracht om hun artikelen voor de veiling aan te voeren. Hiermede zal zeer veel ruimte verloren gaan. Ook het centraal innemen van emballage kost zeer veel ruimte en dit moet bovendien een ruimte zijn, die zoowel aan water als aan spoor- en landwegen is gelegen. Pier E is hiervoor misschien wel het beste geschikt omdat dit aan twee havens ligt en groote oppervlakte aan terrein heeft. Er moet dan echter een andere oplossing worden gevonden voor het centrale punt voor de tuinders om hun artikelen aan te voeren, daar de hiervoor bestemde loods thans ook op pier E staat. Alle aanwezigen zijn het erover eens, dat voor het centraal innemen van emballage pier E het meest geschikt terrein is.
De heer Barends dringt erop aan, dat er een eenheidsgewicht op de veiling zal worden ingesteld. Is hierover reeds met het veilingbestuur gesproken? Dit onderwerp is voor den kleinhandel van zeer veel belang. Kisten andijvie, die 10 pond bevatten, bevatten in zeer vele gevallen slechts 8 pond.
De heer Dijkstra deelt mede, dat dit onderwerp reeds met den heer Dinkgreve is behandeld. Voor andijvie is het gewicht op 7 kg. gesteld en overtreding wordt zwaar gestraft. Het ligt in de bedoeling van het veilingbestuur * Conflict: Er is een duidelijke spanning tussen de heer Van der Mey (die namens de kleinhandel tijd vraagt en sceptisch is over de krediettermijn) en de heren Kramer en Dijkstra (die aandringen op spoed en Van der Mey betichten van vertragingstactieken).
* Thematiek:
1. Betalingsregeling: De discussie draait om het formaliseren van betalingstermijnen in de handel om "narigheid" zoals in 1939 te voorkomen. Men streeft naar een bindende regeling voor de hele markt.
2. Logistiek (Emballage): De noodzaak voor een centraal punt voor lege verpakkingen. De technische uitdaging is de beperkte ruimte en de noodzaak voor ontsluiting via water, spoor en weg.
3. Standaardisatie: Klachten over sjoemelen met gewichten (andijviekisten die lichter zijn dan aangegeven) leiden tot de roep om eenheidsgewichten en strenge straffen.
* Locatie-aanwijzing: De vermelding van "Pier E" en de nabijheid van havens en spoorwegen suggereert een grote havenstad of een belangrijk veilingcomplex (mogelijk de Marktcentrale in Amsterdam of een vergelijkbare faciliteit in Rotterdam). Dit document biedt een inkijk in de organisatie van de Nederlandse handel (waarschijnlijk de AGF-sector: Aardappelen, Groenten en Fruit) tijdens een transitieperiode. De verwijzing naar 1939 suggereert dat men lessen probeert te trekken uit de chaotische economische situatie aan het begin van de Tweede Wereldoorlog. De rol van "De Directeur" wijst op een centraal gestuurde marktorganisatie of veilingautoriteit. De discussie over "bonafiden handel" en straffen op gewichtsafwijkingen duidt op een poging om de markt te saneren en te professionaliseren in een tijd van schaarste of strikte regulering.