Handgeschreven brief (verzoekschrift).
Origineel
Handgeschreven brief (verzoekschrift). 7 april 1942. Levie Koekoek, Valkenburgerstraat 12-I, Amsterdam. Weledele Heer Directeur van het Marktwezen te Amsterdam. Nº 103/36/M. 1942 15/4
Amsterdam 7 April 1942
Weledele Heer Directeur van het
Marktwezen te Amsterdam Insp.
Ondergeteekende verzoekt u vriendelijk
zijn Plaats op de Markt Gaaspstraat
te mogen behouden, maar zonder de
weken dat hij niet kan koomen niet nodig
heeft te betalen.
De reden is dat hij voorloopig in het
Rijkswerkkamp is geplaatst.
met beleefde groeten en dank
Hoogachtend
Levie Koekoek
Valkenburgerstr 12-I
A Dam De brief is een formeel verzoek van Levie Koekoek aan de directeur van het Amsterdamse Marktwezen. De schrijver verzoekt om zijn vaste standplaats op de markt in de Gaaspstraat (Amsterdam-Oost) te mogen behouden, maar vraagt tegelijkertijd om vrijstelling van het staangeld voor de periode dat hij afwezig is.
De toon is uiterst beleefd en plichtsgetrouw, ondanks de penibele situatie waarin de afzender zich bevindt. Opvallend is het gebruik van de derde persoon ("hij") wanneer de schrijver naar zichzelf verwijst, wat in die tijd gebruikelijk was in formele petities. De afkorting 'Insp.' achter Amsterdam suggereert dat de brief gericht is aan de betreffende inspectie van het Marktwezen. Dit document is een aangrijpende getuigenis van de bureaucratische werkelijkheid tijdens de Duitse bezetting in 1942. Levie Koekoek was een Joodse Amsterdammer (de Valkenburgerstraat lag in het hart van de oude Joodse buurt).
In januari 1942 begonnen de Duitse bezetters met de tewerkstelling van Joodse mannen in zogenaamde 'Rijkswerkkampen' binnen Nederland. De mannen moesten daar zwaar lichamelijk werk verrichten, zoals het ontginnen van land of graafwerkzaamheden. Hoewel deze kampen aanvankelijk een schijn van 'normale' werkverschaffing ophielden, dienden ze in werkelijkheid als verzamelplaatsen voor de deportaties naar de vernietigingskampen die in de zomer van 1942 op grote schaal begonnen.
Levie Koekoek probeert in deze brief zijn economische basis (zijn marktplaats) te behouden in de hoop op een uiteindelijke terugkeer, terwijl hij op het punt staat te worden weggevoerd naar een van deze kampen. Het document illustreert hoe gewone burgers probeerden vast te houden aan hun dagelijkse verplichtingen en rechten, zelfs terwijl hun leven door de bezetter werd ontwricht. Marktwezen
Samenvatting
De brief is een formeel verzoek van Levie Koekoek aan de directeur van het Amsterdamse Marktwezen. De schrijver verzoekt om zijn vaste standplaats op de markt in de Gaaspstraat (Amsterdam-Oost) te mogen behouden, maar vraagt tegelijkertijd om vrijstelling van het staangeld voor de periode dat hij afwezig is.
De toon is uiterst beleefd en plichtsgetrouw, ondanks de penibele situatie waarin de afzender zich bevindt. Opvallend is het gebruik van de derde persoon ("hij") wanneer de schrijver naar zichzelf verwijst, wat in die tijd gebruikelijk was in formele petities. De afkorting 'Insp.' achter Amsterdam suggereert dat de brief gericht is aan de betreffende inspectie van het Marktwezen.
Historische Context
Dit document is een aangrijpende getuigenis van de bureaucratische werkelijkheid tijdens de Duitse bezetting in 1942. Levie Koekoek was een Joodse Amsterdammer (de Valkenburgerstraat lag in het hart van de oude Joodse buurt).
In januari 1942 begonnen de Duitse bezetters met de tewerkstelling van Joodse mannen in zogenaamde 'Rijkswerkkampen' binnen Nederland. De mannen moesten daar zwaar lichamelijk werk verrichten, zoals het ontginnen van land of graafwerkzaamheden. Hoewel deze kampen aanvankelijk een schijn van 'normale' werkverschaffing ophielden, dienden ze in werkelijkheid als verzamelplaatsen voor de deportaties naar de vernietigingskampen die in de zomer van 1942 op grote schaal begonnen.
Levie Koekoek probeert in deze brief zijn economische basis (zijn marktplaats) te behouden in de hoop op een uiteindelijke terugkeer, terwijl hij op het punt staat te worden weggevoerd naar een van deze kampen. Het document illustreert hoe gewone burgers probeerden vast te houden aan hun dagelijkse verplichtingen en rechten, zelfs terwijl hun leven door de bezetter werd ontwricht.