Mevr. G. Strietman, Stadionweg 211 III, Amsterdam. Het distributiekantoor (via de Contact Commissie voor de Voedselvoorziening). Linksboven (stempels/notities):
Contact Commissie
voor de Voedselvoorziening
A. dam 10/10 - '42 f
No. P/4 C.C. 1942

Middenboven (stempel):
10 OCT. 1942

Rechtsboven:
209
10 April 1942.
ingek. 12 Oct. '42

Inhoud:
Aan het distributie kantoor.

Alles gaat op de bon, waardoor allen hun rantsoen krijgen.
(behalve de visch). Alle dagen staan op het Stationplein de
zelfde menschen, te beginnen n.l. een heer. Vier á vijf maal
heb ik uren in de rij gestaan, zoo ook gisteren, van 10 uur tot
half 4, maar geen visch. Ook de dames die gerookte aal
gekocht hebben gaan weer achter in de rij staan, voor versche
visch. Het gaat toch niet op de bon, dus de een krijgt al-
les en de andere niets. Mij is een geval bekend van een
dame, die al zoo veel visch heeft gekocht dat het overige
in de weckfles gaat. Is het nu niet mogelijk dat ook,
de visch op de bon gaat, dan heeft ieder een kans, al
is het maar een bon voor 2 of 3 maanden geldig
Nu moeten wij maar genoegen nemen met garnalen, of
visjes voor de poes, want die blieven de vaste klanten
niet.

Mevr: G. Strietman III.
Stadionweg 211
Amsterdam

Onderaan (ambtelijke verwerking):
№ 110/3/1 M. 1942 19/10

[Rode doorhaling over eerdere krabbel]

v. Burg
moet hiertegen
toch optreden.
Vaste klanten
bestaan toch
niet op de
markten

v. Burg
rapport 26-10-’42 In deze brief uit april 1942 uit mevrouw Strietman haar frustratie over de visvoorziening in Amsterdam tijdens de Duitse bezetting. Haar voornaamste grief is dat vis nog niet "op de bon" is (gerantsoeneerd), in tegenstelling tot de meeste andere levensmiddelen. Dit leidt tot grote ongelijkheid:
1. Wachttijden: De schrijfster heeft herhaaldelijk urenlang (tot wel 5,5 uur) in de rij gestaan op het Stationplein zonder resultaat.
2. Hamsteren: Ze signaleert dat mensen die kapitaalkrachtig zijn of veel tijd hebben, grote hoeveelheden vis opkopen om deze thuis in te wecken, terwijl anderen met lege handen achterblijven.
3. Kwaliteit: Wie achteraan de rij staat, krijgt slechts de restjes ("visjes voor de poes") of garnalen die de "vaste klanten" (mogelijk bevoorrechte kopers) niet willen hebben.

De ambtelijke notitie onderaan van ene 'v. Burg' erkent het probleem en stelt dat er tegen dit soort misstanden opgetreden moet worden, waarbij hij fijntjes opmerkt dat het concept "vaste klant" op een distributiemarkt in oorlogstijd niet zou mogen bestaan. Dit document biedt een inkijkje in het dagelijks leven in bezet Nederland (Tweede Wereldoorlog). In 1942 nam de schaarste aan voedsel en goederen hand over hand toe. Het distributiestelsel was bedoeld om een eerlijke verdeling te garanderen via distributiestamkaarten en bonnen, maar niet alle producten werden tegelijkertijd onder dit systeem gebracht.

De brief illustreert de sociale spanningen die ontstonden door de schaarste. Het "Stationplein" dat genoemd wordt, is het plein bij het Haarlemmermeerstation (vlakbij de Stadionweg), waar destijds markten en distributieplaatsen waren. De vertraging in de afhandeling is opvallend: de brief is geschreven in april, maar pas in oktober door de Contact Commissie voor de Voedselvoorziening verwerkt. Dit wijst op de enorme bureaucratische druk op de voedselvoorzieningsinstanties gedurende de oorlogsjaren.