Ambtelijke notitie / intern memo. [Bovenaan de pagina, vervolg van een voorgaande bladzijde]
en iedereen zooveel visch kon krijgen als hij
wou hebben.
Mijns inziens heeft briefschrijfster op gerookte
of versche aal gewacht, en die is momenteel
sporadisch.

A’dam 30/10 42 [Handtekening: M. Jung]

De brief van Mevr. Stichtman is van
10 April ’42. Inmiddels is de zeevisch in
de verdeeling gekomen, waardoor het publiek
zeker wel eens meer aan de beurt komt. Boven-
dien is de aaltijd afgeloopen en is het
m.i. niet meer direct noodzakelijk om
zoo scherp tegen de koopers op te treden.
(Zie verder rapport marktambtenaar)

3-11-42
de Haas [Handtekening]

[In rood linksonder:]
Hier heeft een brief ons
bereikt. Schijnt verschillende
bureaus te zijn gepasseerd. [Initialen] Het document is een interne ambtelijke communicatie over de afhandeling van een schrijven van een burger, ene Mevr. Stichtman. De kernpunten zijn:

• Schaarste en distributie: Er wordt gesproken over de beschikbaarheid van "aal" (paling) en "zeevisch". Tijdens de oorlogsjaren was de voedselvoorziening strikt gereguleerd via de "verdeeling" (distributie). De tekst suggereert dat de situatie voor het publiek verbeterde doordat zeevis in de reguliere distributie was opgenomen.
• Handhavingsbeleid: De ambtenaar ("de Haas") merkt op dat het niet langer nodig is om "zoo scherp tegen de koopers op te treden". Dit duidt op marktcontroleurs die toezagen op de naleving van distributieregels en mogelijk prijzen.
• Bureaucratische vertraging: De rode aantekening onderaan is veelzeggend; een brief die in april 1942 is geschreven, lijkt pas in november van dat jaar op de juiste plek te zijn beland na langs diverse bureaus te zijn gegaan. Dit document stamt uit de periode van de Duitse bezetting van Nederland (1940-1945). In 1942 was de schaarste aan voedsel en goederen al aanzienlijk, waardoor bijna alle primaire levensbehoeften op de bon waren. De "marktambtenaar" speelde een cruciale rol in het controleren van de handel op de markten om zwarte handel te voorkomen en te zorgen dat de officiële rantsoenen bij de burgers terechtkwamen. Het document geeft een inkijkje in hoe de Amsterdamse bureaucratie omging met klachten van burgers over de voedselvoorziening in een tijd van grote tekorten. M. Jung