Handgeschreven brief of rapportage (pagina 2). Het is U bekend, dat er een uiterst geringe
hoeveelheid visch onder de bevolking
te verdeelen valt. Vandaar dat de [doorgestreept]
[doorgestreept] bij voortduring
bepaalde groepen der bevolking bij het
Marktwezen aankloppen om van haar
een speciale regeling in het leven te roepen
tot het [tussenvoeging: regelmatig] verkrijgen van visch.
Voor de ziekenhuizen is een afzonderlijke
regeling getroffen, terwijl overigens
als uitsluitend afwijkende regeling
de voorkeurkaarten [tussenvoeging: v. d. v.] ten behoeve der zwan-
gere vrouwen, die op grond daarvan één
maal in de drie weken van dit voor-
keursrecht gebruik mogen maken,
bestaat. Omtrent laatstgenoemde
regeling bestaat onder het publiek
- om het op zijn zachtst te zeggen - allesbe-
halve bewondering. Dag in dag uit -
zoo moet verder worden opgemerkt -
wordt aangedrongen op voorkeurregelingen,
dan voor dezen dan voor dien; dan
weer voor zieken en zwakken; en andere
maal voor bepaalde ziekten als voor
personen, die aan een kwaal lijden.
Ten slotte houdt de aandrang voor
een speciale regeling van uwerzijde van
allerhande aard niet op.
Zooveel te verdedigen belangen,
zooveel verzoeken komen binnen
voor het verkrijgen van visch. * Kernboodschap: De auteur beschrijft de enorme druk op het "Marktwezen" (de instantie verantwoordelijk voor de voedselvoorziening) vanwege de extreme schaarste aan vis. Iedereen probeert via speciale regelingen of voorkeursposities aanspraak te maken op het weinige aanbod dat er is.
* Bestaande uitzonderingen: Er zijn op het moment van schrijven slechts twee groepen met een uitzonderingspositie: ziekenhuizen en zwangere vrouwen (die eenmaal per drie weken vis mogen kopen).
* Maatschappelijke spanning: De tekst weerspiegelt de onvrede onder de algemene bevolking ("allesbehalve bewondering") over deze uitzonderingsregels. Tegelijkertijd wordt de overheid bestookt met verzoeken van andere groepen (zieken, zwakken, mensen met specifieke kwalen) die ook een voorkeursbehandeling eisen.
* Schrijfstijl: Formeel, ambtelijk en licht gefrustreerd over de onhoudbare hoeveelheid verzoeken ("de aandrang... houdt niet op"). Dit document is zeer waarschijnlijk afkomstig uit de periode van de Duitse bezetting van Nederland (1940-1945). Tijdens de Tweede Wereldoorlog was bijna alles op de bon (distributiestelsel). Vis was, zeker later in de oorlog, zeer schaars door de beperkingen op de visserij in de Noordzee (vanwege mijnen en oorlogsgevaar).

Het "Marktwezen" of lokale distributiekantoren moesten beslissen wie wel en wie geen extra rantsoenen kreeg. De "voorkeurkaarten" voor zwangere vrouwen waren een bekend fenomeen in het distributiesysteem om de volksgezondheid te waarborgen, maar leidden vaak tot scheve gezichten bij de rest van de hongerende bevolking. De brief lijkt een intern verslag of een reactie op de aanhoudende stroom verzoekschriften aan een overheidsorgaan.