Handgeschreven concept of notitie, waarschijnlijk voor een officieel verslag of reglement.
Origineel
Handgeschreven concept of notitie, waarschijnlijk voor een officieel verslag of reglement. Ongedateerd, maar de terminologie ("vischkaarten", "Distributiedienst") duidt op de periode van de Tweede Wereldoorlog (circa 1940-1945) in Nederland. [bovenste marge, rechts:] (3
bepaalde vischsoort, wordt
deze verhouding verstoord, waar-
door het aantal berekende
klanten per kleinhandelaar
niet meer klopt.
E Plan. blz. 3.
† ~~het~~ moet hij deze helften
toonen bij den Distributie-
dienst ; hem wordt aldaar een
bewijs gegeven ~~van~~ het aantal,
door hem ~~getoonde~~ [boven geschreven: ingenomen] vischkaarten.
Dit bewijs moet hij inleveren
op de V. M. ; ~~waaruit~~ [boven geschreven: waar dan] blijkt,
dat hij inderdaad het aantal
klanten heeft ~~ingeteekend~~ [boven geschreven: ingeschreven], dat
hem door het M.W. werd
voorgeschreven ~~opgegeven~~.
Toelichting
B. blz. 2 F
Wij mogen er in dit
verband ~~eerst~~ op wijzen, dat
ons, toen de eindredactie van De tekst beschrijft een administratieve procedure met betrekking tot de distributie van vis tijdens de schaarste-periode. De kern van de tekst (sectie E) gaat over de verificatie van het aantal klanten dat een kleinhandelaar mag bedienen.
De procedure lijkt als volgt te werken:
1. De handelaar moet "helften" (waarschijnlijk van distributiebonnen of stamkaarten) tonen bij de Distributiedienst.
2. De Distributiedienst geeft een bewijs af voor het aantal ingenomen vischkaarten.
3. Dit bewijs moet worden ingeleverd bij de V.M. (mogelijk de 'Voedselvoorziening' of een lokale marktinstantie).
4. Dit dient ter controle: het bewijs moet overeenstemmen met het aantal klanten dat de handelaar officieel toegewezen heeft gekregen door het M.W. (mogelijk een afkorting voor een Ministerie of een specifieke bewakingsinstantie).
De vele doorhalingen wijzen erop dat dit een kladversie is waarbij de schrijver worstelt met de exacte formulering van de bureaucratische regels. Dit document stamt uit de tijd van het Distributiestelsel in Nederland tijdens de Duitse bezetting (1940-1945). Vanwege tekorten waren vrijwel alle levensmiddelen, inclusief vis, alleen verkrijgbaar op de bon.
De overheid hield strikt toezicht op de goederenstroom. Kleinhandelaren moesten precies kunnen verantwoorden hoeveel klanten zij hadden op basis van de ingeleverde bonnen (vischkaarten). Fraude met deze bonnen was aan de orde van de dag (zowel door burgers als door het verzet), wat de noodzaak voor de hier beschreven complexe controlemechanismen tussen verschillende instanties (Distributiedienst, V.M., M.W.) verklaart. Het document geeft een inkijkje in de enorme bureaucratische rompslomp die nodig was om de voedselvoorziening in banen te leiden.