Bestelbon voor distributie van groenten. (De transcriptie volgt de logische leesrichting van de kaart, van boven naar beneden.)

XXX Gemeentelijke Distributie van Groenten

Bestelbon A № 094531

GEZINSKAART No. ......................

Het nevenstaande wordt slechts afgeleverd tegen afgifte van dezen bon en van de desbetreffende strook der gezinskaart. De groenten kunnen op de daarvoor aangewezen uren worden afgehaald aan distributieplaats ......................
Zoek geraakte bonnen worden niet vergoed.
Deze bon is slechts geldig in de week volgende op die waarin besteld is.
Datum bestelling ......................

.......... pond roode kool
.......... ” savoye kool
.......... ” uien
.......... ” wortelen
.......... ” koolrapen
.......... ” bieten (rauw)
.......... ” zuurkool

Totaal .......... pond à 3 cent per kg = f ..........
Bovenstaand bedrag door mij ontvangen.
(Handteekening) [kleine onleesbare paraaf/stip]

[Handgeschreven tekst aan de (huidige) bovenkant van de afbeelding, ondersteboven geplaatst op de achterzijde of marge van de bon]:
bij meester bij [onduidelijk, mogelijk een naam of korte instructie] Dit document is een officieel bewijs van bestelling voor groenten via een gemeentelijk distributiestelsel. Het serienummer (094531) en de verwijzing naar een 'Gezinskaart' duiden op een streng gecontroleerd rantsoeneringssysteem. De genoemde groenten (kolen, uien, wortelen, rapen, bieten en zuurkool) zijn typische wintergroenten die tijdens de oorlogsjaren de basis van het Nederlandse dieet vormden. Opvallend is de prijsstelling: hoewel men in 'ponden' (500 gram) bestelt, wordt de prijs per kilogram berekend (3 cent), wat wijst op een door de overheid vastgestelde maximum- of eenheidsprijs. De drie kruisjes (XXX) bovenaan suggereren dat dit een document uit Amsterdam betreft (het wapen van Amsterdam bevat drie Andreaskruisen). Tijdens de Duitse bezetting van Nederland (1940-1945) ontstond er al snel een tekort aan primaire levensbehoeften. Om een eerlijke verdeling te garanderen, werd het distributiestelsel ingevoerd. Burgers kregen distributiestamkaarten en gezinskaarten waarmee zij bonnen konden verkrijgen. Zonder deze bonnen was het onmogelijk om legaal voedsel of brandstof te kopen. Gemeentelijke distributiediensten organiseerden de lokale uitgifte. Deze specifieke bon ("Bestelbon A") diende als bewijs van bestelling en moest samen met een strook van de gezinskaart worden ingeleverd bij een officieel distributiepunt om de schaarse goederen daadwerkelijk in ontvangst te mogen nemen.