Brief (pagina 3 en 4 van een langer schrijven). Onbekend, maar vermoedelijk jaren '40 (gebaseerd op taalgebruik en context van de 'zwarte handel'). (Pagina 3)
3
Mijnheer 'n kleine tip
voor uw, dan zal het
niet zoo makkelijk gaan
om visch er af tenemen
Mijnheer de visch komt
hier in Amsterdam in
kissten, dan worden zij
leeg gegooyt in de karren
die vol leggen met deksels
en kissten waar zij de visch
in kunnen verstoppen
Mijnheer dat kan u voor-
komen dat verstoppertje
dat ~~zijn~~ zal ik u zeggen
Als u op elke standplaats
'n weegschaal laat komen
en de visch in de kissten
laat, zoo als ze van IJmuiden
en Scheveningen komen
dan bestaat het niet om
er wat af te nemen, voor ze
op de standplaats zijn
gewogen en de zwarte handel
is voor de visch afgelopen

(Pagina 4)
4
Mijnheer u zal beschien
op merken dan hebben wij
weer zooveel kossten
voor de weeg schalen
Nu Mijnheer dat is geen
bezwaar, als uw op elke
pond visch 1 of 2 dagen
'n half Cent op legt zijn
wij er al. Mijnheer u zal
opmerken en ondervinden
dat ik gelijk heb. Mijnheer
ze verdiene geld genoeg
de minste venter heb
verleden week die schol
heb gehad op hun toewij-
zing, ver ov de 100 gl.
Dan hebben zij niet nodig
te stelen van hun mede
menschen Mijnheer
volgende keer zal ik uw.
wel meer over iets
schrijven

--- Inhoud en Argumentatie
De schrijver van deze brief kaart een logistiek probleem aan in de visdistributie in Amsterdam. Volgens de auteur wordt er vis ontvreemd ('afgenomen') of achtergehouden voor de illegale handel doordat de vis bij aankomst vanuit de kisten in open karren wordt overgeladen. Deze karren liggen vol met deksels en lege kisten, wat het ideale verstopplaatsen maakt voor illegale voorraad ('verstoppertje').

Het voorgestelde plan is tweeledig:
1. De vis moet in de originele kisten uit de havensteden (IJmuiden/Scheveningen) blijven.
2. Er moet op elke standplaats een officiële weegschaal komen zodat de vis direct bij aankomst gecontroleerd kan worden.

Financiën
De auteur is pragmatisch over de kosten van deze weegschalen. Hij stelt voor om gedurende één of twee dagen een extra heffing van een halve cent per pond vis te vragen, waarmee de investering direct terugverdiend zou zijn. De schrijver benadrukt dat vishandelaren ('venters') momenteel zeer goede winsten maken (meer dan 100 gulden per week op de scholtoewijzing), waardoor deze kleine heffing geen probleem zou moeten zijn en de noodzaak om te stelen van 'medemenschen' wegvalt.

--- Dit document biedt een interessant inkijkje in de voedselvoorziening en de informele economie in Nederland, waarschijnlijk tijdens of direct na de Tweede Wereldoorlog (gezien termen als 'zwarte handel' en 'toewijzing').

In die periode was de schaarste groot en de distributie van voedsel strikt gereguleerd via een bonnenstelsel en officiële toewijzingen aan handelaren. De 'zwarte handel' tierde welig omdat men buiten het systeem om hogere prijzen kon vragen. De briefschrijver profileert zich als een bezorgde burger of een eerlijke betrokkene die de autoriteiten (de aangesproken 'Mijnheer') wil helpen de mazen in de wet te dichten. De visserijsteden IJmuiden en Scheveningen waren destijds, net als nu, de belangrijkste aanvoerpunten voor de Amsterdamse markt.