Handgeschreven memo/notitie. 27 augustus 1938 (met een latere aantekening op 29 augustus 1938). 1 auto met Deensche visch kost f 100.-
Daarop bevinden ± 200 kistjes (
wijt, bot, schol ) van 35 of 40 pond,
dus totaal ± 7000 pond visch,
dus kosten per pond 1 1/2 cent per pond.
Met andere kosten ± 2 cent per pond.
—
Op Zat. 27 Aug. '38 bespreking gehad met
H. Janssens v.d. Visscherij-Centrale over
het afgeven van extra-consenten voor invoer
van buitenl. visch (via den Afslag).
Afgesproken werd eerst even af te wachten
of de consenthouders de extra-consenten zullen
aanvragen en wat er in de practijk van
terecht komt.
Zoo noodig zal H. J. de consenthouders
animeeren.
Ook zal hij trachten te bevorderen, dat
zelfs grossiers als Roozeman en Gerritse (die
geen recht hebben op consenten, ofschoon ze uit de hand
wel buitenl. visch hebben verhandeld),
zoo eenigszins mogelijk toch extra-consenten
worden toegewezen!
29/8 38 v. Roos Het document bestaat uit twee delen: een bedrijfseconomische berekening en een verslag van een ambtelijk overleg.

1. De berekening: De auteur berekent de transport- en bijkomende kosten voor de import van Deense vis per vrachtwagen. Bij een lading van 7000 pond (ca. 3500 kg) aan wijting, bot en schol tegen een vrachtprijs van 100 gulden, komt de kostprijs op 1,5 cent per pond. Inclusief bijkomende kosten wordt dit geraamd op 2 cent per pond. Dit geeft inzicht in de marges van de toenmalige vishandel.
2. Het overleg: Er heeft een bespreking plaatsgevonden met de Visscherij-Centrale over "extra-consenten" (invoervergunningen). Het doel is om buitenlandse vis via de officiële mijnafslag te laten lopen. Er is een zekere mate van pragmatisme zichtbaar: men wil afwachten of de huidige vergunninghouders de extra quota wel gebruiken. Zo niet, dan zal Janssens hen "animeeren" (aanmoedigen/prikkelen).
3. Uitzonderingsgevallen: Interessant is de vermelding van de grossiers Roozeman en Gerritse. Hoewel zij formeel geen recht hebben op deze vergunningen — mede omdat zij voorheen "uit de hand" (buiten de officiële kanalen om) handelden — wordt er geprobeerd hen toch in het systeem te trekken door hen extra-consenten toe te wijzen. Dit wijst op een poging van de overheid/Visscherij-Centrale om de informele handel te reguleren door deze te officialiseren. Dit document stamt uit de late crisisjaren (1938), een periode waarin de Nederlandse economie sterk gereguleerd werd door de overheid via crisisorganen. De Visscherij-Centrale was een dergelijk orgaan, ingesteld onder de Crisis-Visserijwet. Deze centrale had als taak de productie en handel in vis te reguleren om de prijzen voor de Nederlandse vissers enigszins stabiel te houden.

Het systeem van consenten (invoerquota) was een essentieel instrument voor het beheersen van de markt. Door de import uit landen als Denemarken strikt te reguleren, probeerde men te voorkomen dat de binnenlandse markt overspoeld werd met goedkope vis, wat de eigen vloot zou schaden. Tegelijkertijd was er vraag naar bepaalde vissoorten die de eigen vloot niet voldoende kon leveren. De notitie toont de bureaucratische werkelijkheid achter deze crisismaatregelen: het balanceren tussen strikte regels en de grillige praktijk van de handel.