Typoscript (getypte pagina, doorslag of origineel). -2-

maar dat is dan toch in stryd met de cyfers. In 1937 is er namelyk in geheel Nederland 8.5 millioen kg Noordzeeschol aangevoerd en 1.7 millioen kg schar; en ongeveer negentig procent daarvan kwam toch zeker te Ymuiden aan. Hier zyn tegelyk ook de cyfers voor die, dan zoo geliefde kustvisch in 1937: Aanvoer Ymuiden in 1937 2.5 millioen kg., waaronder dan naast schol en schar ook nog andere soorten zyn begrepen. En aan snurrevaadvisch kwam er hier in 1936 byvoorbeeld 800.000 kg binnen, welk getal dit jaar zeker nog aanmerkelyk hooger zal zyn. Ruime aanvoer ~~xd~~ dus, ook van kust-schol.
"Giving too little"
Daar schult m.i. de moeilykheid dan ook niet. Wel echter hierin: vele venters in Amsterdam zyn financieel niet in staat om den prys te betalen, welke de afslag hier in Ymuiden voor goede visch eischt en welke anderen wel betalen. Het is dus zuiver een kwestie van geld, niet van kwaliteit. Dat is ook de reden dat de Amsterdamsche kleinhandel liefsr een zoo groot mogelyke hoeveelheid visch zou zien aangevoerd op den afslag in de hoofdstad, opdat deze daar dah voor een paar centen door hen zou kunnen worden opgekocht. En dan te bedenken dat de prys in Ymuiden op de markt toch al veel lager is dan in het buitenland. Op dezen marktprys zet de venter echter een flinken "kop" wat de huisvrouw al weer niet kooplustiger maakt, te meer waar juist in dezen tyd de bakolie ook reeds zoo duur is: een dubbeltje olie voor een pond visch.
Nu kunnen we in Ymuiden den marktprys natuurlyk wel lager maken door den aanvoer van visch te verhoogen. Maar de regeering heeft indertyd reeds dien aanvoer tot 45 procent van het oorspronkelyke ingekrompen opdat het visschery-bedryf economisch verantwoord zou zyn!"
Over het reeds door ons vermelde voorstel van B. en W. van Amsterdam om den buitenlandschen vischinvoer te verhoogen, merkte onze zegsman op:
Die schol van de Deensche snurrevaaders ziet er wat grover yit dan de onze. Zou de aanvoer daarvan echter aanmerkelyk toenemen, dan ging in Ymuiden natuurlyk de markt noodwendig naar beneden en dat ware allerminst in het belang van de, door de regeering gewenschte instandhouding van onze eigen visschery. Ook wil het me voorkomen, dat de Denen geen goede zaken zouden doen indien ze - of over zee of over land (met f 280,- vrachtkosten per auto !) - visch gingen invoeren om die in Amsterdam te verkoopen. Want als dan eens een keer de pryzen in Ymuiden laag zyn, laten de Amsterdamsche venters de Denen natuurlyk toch in den steek. En men spreekt nu wel over een verhooging van het invoercontingent, maar is het niet merkwaardig, dat de consenten voor dien invoer nog niet~~x~~ eens zyn uitgeput, zy het dan ook dat ~~vergunningen~~ die consenten niet in Amsterdamsche handen zyn ?
Neen, m.i. zal het in de eerste plaats hierin moeten worden gevonden, dat de Amsterdamsche venter en consument, zich aanpassen en nieuw instellen. Is het vroeger ook niet zoo geweest, dat niemand ys-visch en doode visch wilde koopen ?
Koud weer nadeelig voor de vangst.
Voorts hebben wy te Ymuiden ons licht opgestoken by een bekenden groothandelaar, die eveneens den visch-aanvoer in het algemeen meer dan voldoende achtte. Wel was er een tydelyke stagnatie geweest in den aanvoer van schol, daar het koude weer de vangst zeer ongsuntig beïnvloedde. Maar er was daarentegen steeds volop makreel geweest. welk volksvoedsel toch altyd in Amsterdam zyn weg had gevonden.
Maar ja, mynheer, de Amsterdamsche venter wil nu eenmaal voor een prikje de allerfynste visch hebben."
Over de in Amsterdam ook zoo geliefde geep kon "Ymuiden" ons weinig vertellen. Dat seizoenvischje uit de maanden Mei en Juni verdwaalt wel eens een enkelen keer in de haven aan het Noordzeekanaal, maar hoort toch feitelyk meer in Den Helder thuis.
Tenslotte vernamen ~~wy~~ we nog het oordeel over deze question brûlante van een te Amsterdam woonachtigen deskundige op visscherygebied, die o.m. het volgende verklaarde: * Economische spanning: De kern van het document is het conflict tussen de IJmuidense visafslag en de Amsterdamse straatventers. De venters klagen over hoge prijzen, terwijl de afslagmedewerkers/handelaren stellen dat de aanvoer voldoende is, maar dat de venters simpelweg voor een dubbeltje op de eerste rang willen zitten.
* Overheidsingrijpen: Er wordt melding gemaakt van een door de regering opgelegde beperking van de aanvoer (tot 45% van het oorspronkelijke niveau) om de visserijsector rendabel te houden. Dit wijst op de crisismaatregelen en de Contingenteringswet uit de jaren 30.
* Import vs. Eigen vloot: Er is sprake van een discussie over het verhogen van de import (bijv. uit Denemarken) versus de bescherming van de eigen Nederlandse vissersvloot.
* Consumentengedrag: De tekst noemt de stijgende kosten van levensonderhoud voor de consument (bakolie) en de weerstand tegen "ijs-visch" (gekoelde vis die niet meer springlevend is).
* Opmerkelijke details: De vrachtkosten per auto (f 280,-) worden als extreem hoog benadrukt. De tekst gebruikt de term "question brûlante" (brandende kwestie), wat duidt op de verhitte publieke discussie in die tijd over de voedselvoorziening en prijzen. Dit document is geproduceerd in de late jaren 1930, een periode waarin de Nederlandse economie nog herstelde van de Grote Depressie. De visserijsector werd zwaar getroffen door protectionistische maatregelen van andere landen en een overschot op de markt, wat leidde tot de instelling van vangstbeperkingen en contingenten door de Nederlandse overheid (de Crisis-Visserijwet). IJmuiden fungeerde hierbij als de centrale spil voor de aanvoer van Noordzeevis. De spanning tussen de kapitaalkrachtige handelaren en de arme(re) Amsterdamse kleinhandel (venters) was een terugkerend maatschappelijk thema in de berichtgeving uit die tijd.