Concept-brief/missieve (kladversie met doorhalingen en correcties). 15 maart 1937 (met aantekening 18/3-37). [Linksboven:]
Concept
MNo. 46 A/18/2
Aanvoer van buitenlandsche
visch te Amsterdam.

[Rechtsboven:]
A’dam 15 Maart 1937
18/3-37
W.C.S. [of W.C.L.]

[Tekst:]
Onder terugzending van de [met "de" boven doorgehaald "het"]
met Uw kantbrief d.d. 23 Februari j.l. om
advies ontvangen stukken No. 875 Sect/1936 heb ik de
eer U het navolgende te berichten, [onderstaand gedeelte is doorgehaald:] ~~dat de onderhavige missieve
van Z. Exc. den Minister van Handel, Nijverheid en
Visscherij een bevestiging inhoudt van mijn
rapport d.d. 5 December 1936 (No. 47/4/2 M).~~

De voornaamste argumenten van Z. Exc. [boven "den Minister" staat in de marge:] (Handel, Nijverheid en Scheepvaart) den Minister van
zijn: 1e.) dat er bij de huidige groote vraag naar
zeevisch, waarschijnlijk geen contingentsoverschotten van eenige beteekenis
zullen voorkomen; 2e.) dat verstrekking van meerdere
consenten aan Amsterdamsche importeurs geen
zekerheid biedt, dat de visch inderdaad in Amsterdam
zal worden verbruikt.

Hiertegen is niet veel in te brengen. Wel ware
de moeilijkheid sub 2 te ondervangen [met "ondervangen" boven doorgehaald woord], door
consenten te verschaffen aan de Gemeente Amsterdam
(de Vischmarkt). Alsdan bestaat mij wel [mogelijk "vrijwel"]
absolute zekerheid dat de visch, via
den Gemeentelijken afslag, in Amsterdam
wordt geconsumeerd. Het argument dat de visch
hier te lage prijzen opbrengt, zal dan blijken niet
steekhoudend te zijn.

Ik moge aan Uw beter oordeel overlaten
of het aanbeveling verdient, dat het Gemeentebestuur
zich, op grond van het bovenstaande, nadermaal
tot de Regeering wendt, teneinde consenten, ten
name van de Gemeente Amsterdam (de Vischmarkt),
te verkrijgen.

[Onderaan:]
18-3-37 amp WS. [paraaf] Dit document is een ambtelijk concept waarin een advies wordt geformuleerd over de import van buitenlandse vis. De kern van het probleem is een verschil van inzicht tussen de gemeente Amsterdam en het Ministerie over het verlenen van importvergunningen ("consenten").

De minister voert twee redenen aan om geen extra vergunningen te geven: er is door de grote vraag toch geen overschot in het buitenland, en er is geen garantie dat de vis ook echt in Amsterdam terechtkomt als men vergunningen aan private importeurs geeft.

De schrijver van dit stuk erkent de logica van de minister, maar stelt een pragmatische oplossing voor: geef de importvergunningen niet aan de handelaren, maar direct aan de Gemeente Amsterdam (specifiek voor de Gemeentelijke Vischmarkt). Hierdoor gaat de vis gegarandeerd via de Amsterdamse afslag de stad in, waarmee ook het argument van te lage prijzen (waarschijnlijk een punt van zorg voor de visserijsector) weerlegd kan worden.

Het document toont het proces van beleidsvorming; de vele doorhalingen laten zien hoe de tekst werd aangescherpt om een overtuigend voorstel aan het gemeentebestuur voor te leggen. * Economische Crisis: In 1937 bevond Nederland zich nog in de nasleep van de Grote Depressie. De overheid stuurde de economie strak aan via "contingenten" (importquota) om de eigen markt te beschermen en de deviezenstroom te beheersen.
* Voedselvoorziening: Voor een grote stad als Amsterdam was de aanvoer van betaalbare vis van groot belang voor de volksvoeding. De Gemeentelijke Vischmarkt speelde hierin een centrale, regulerende rol.
* Bureaucratic overleg: De term "kantbrief" verwijst naar de destijds gebruikelijke methode waarbij een formeel schrijven van een kanttekening (opdracht tot advies) werd voorzien en zo door de ambtelijke molen ging.
* Visserijpolitiek: Het spanningsveld tussen lokale behoeften (goedkope importvis voor de stad) en nationale belangen (bescherming van de eigen vissersvloot en prijspeil) is in deze tekst duidelijk zichtbaar.