Handgeschreven ambtelijk verslag of brief (kopie of concept). [2]

Aangezien de toegestane hoeveelheid extra-consent was
echter zeer gering en aan allerlei belemmerende bepalingen
onderworpen, waardoor de invoer practisch
onmogelijk werd. Hij moest n.l. te voren precies
opgeven welke hoeveelheid visch hij wenschte in te voeren,
alsmede de datum, waarop de visch zou worden ingevoerd
en dan het eventueel toegestane quantum
in één zending invoeren. Op dergelijke condities is
niet te werken. Na mondelinge en schriftelijke
behandeling dier moeilijkheden, met den heer [onleesbaar] heb ik
van de Visscherij Centrale gedaan gekregen, dat men in
principe bereid verklaarde om zelfs extra-consenten
voor invoer van zeevisch uit Noorwegen en Denemarken
te verleenen aan Amsterdamsche grossiers, die geen recht
daarop hebben, omdat zij niet in de basisjaren hebben
ingevoerd en dus niet voor gewoon consent in aanmerking komen.
Ook bleek men bereid om extra-consenten af te
geven van bepaalde hoeveelheden per week, of per
maand, dus niet meer per bepaalde zending. En er
anders uiteraard binnen het raam van het in totaal voor
Nederland toegestane invoercontingent. In verband
met deze concessies werd mij door de Visscherij Centrale
verzocht de betreffende grossiers te verzoeken zich tot
de Nederlandsche Visscherijcentrale te wenden, onder
opgave van de hoeveelheid visch, welke zij wekelijks
of maandelijks dachten te kunnen invoeren.
Ik heb, verschillende Amsterdamsche grossiers, o.a. den hr. Wijnberk,
hiervan mededeeling gedaan. Wijnberk heeft
extra-consent gevraagd en verkregen voor Deensche visch, doch
hij heeft niet aangevraagd voor Noorsche visch. In
die omstandigheid en na alles, wat ik reeds gedaan en
bemiddeld had, ook in afzonderlijke gevallen voor
Wijnberk, achtte ik het niet wel raadzaam op 9 Jan. j.l.
nog eens de Visscherij Centrale te vragen om Wijnberk
te helpen voor extra-consent voor 2 kistjes visch uit
Noorwegen, waarvoor hij zelf verzuimd had aan te vragen.
De heer verwees hem dus naar de Visscherij Centrale,
waarbij hij aangeven mag extra-consent
voor Noorsche visch heeft aangevraagd. Of hij dit
krijgt, dient, in verband met het totale toegestane
invoercontingent te worden afgewacht.
Uit bovenstaande uiteenzetting moge U blijken,
dat met extra-consenten slechts zeer weinig te bereiken is voor * Handschrift: Het betreft een vlot, hellend cursief handschrift uit de eerste helft van de 20e eeuw. De schrijver hanteert de oude spelling (visch, Noorsche, Amsterdamsche). Er zijn diverse doorhalingen en tussenvoegingen zichtbaar, wat duidt op een concepttekst of een verslag dat tijdens of direct na een gesprek is opgesteld.
* Inhoudelijke kern: De tekst beschrijft bureaucratische hindernissen bij de visimport. De 'Visscherij Centrale' stelde aanvankelijk zeer strenge eisen (vooraf exacte hoeveelheid en datum opgeven per zending). Na bemiddeling is er een versoepeling bereikt waarbij extra-consenten (importvergunningen buiten de normale quota om) ook voor niet-gevestigde importeurs beschikbaar kwamen, mits ze per week of maand begrootten.
* Casus Wijnberk: De tekst focust op een specifieke handelaar, de heer Wijnberk, die wel voor Deense maar niet voor Noorse vis had aangevraagd. De auteur van het document vindt het ongepast om voor deze specifieke handelaar nogmaals een uitzondering te bepleiten bij de autoriteiten voor een zeer kleine hoeveelheid (2 kistjes). Dit document stamt waarschijnlijk uit de jaren '30 (Crisisjaren) of de vroege jaren '40 in Nederland. De Visscherijcentrale werd in 1934 opgericht als onderdeel van de Crisis-Visserijwet om de markt te reguleren en de prijzen te steunen door middel van contingentering (importbeperkingen). Handelaren hadden 'consenten' nodig om buitenlandse vis te mogen invoeren. De tekst geeft een inkijk in de moeizame verhouding tussen de vrije handel (de Amsterdamse grossiers) en de overheidsregulering in een tijd van economische schaarste en protectionisme.