-2-

meening omtrent de cyfers van den heer Vermeulen, meege-
deeld in de Commissie voor Visch, en de opvatting van de
Amsterdamsche deskundigen; de zaak zit namelyk zoo:
Ymuiden was destyds de groote leverancier van Amsterdam;
Amsterdam en de export naar het buitenland waren de
kurken, waar Ymuiden op dreef. Amsterdam had bovendien
nog de beschikking over de massa’s heerlyke Zuiderzee-
visch (bot, aal, garnalen en de bakbokking), terwyl op
onze kusten toen ook nog veel geep, die thans verdwenen
is, werd gevangen. Amsterdam was in die jaren dan ook
ruimschoots met visch te voorzien.

Hoe is echter thans de situatie? De export van visch is
grootendeels verdwenen, terwyl de Zuiderzee, na de af-
sluiting, geen visch van beteekenis meer levert. Niet
alleen de Gemeenten rondom de Zuiderzee gaan thans naar
Ymuiden om zich van visch te voorzien, doch ook alle
provincieplaatsen; dit is mogelyk geworden door de
vrachtauto. Groote vrachten visch worden in Ymuiden,
tegen goede pryzen, door het geheele land gekocht. Deze
nieuwe afzet is in de plaats gekomen van de export. Het
vischverbruik is dientengevolge dan ook in Nederland
stygende; mede door de groote vischbakkery, die door de
Regeering ten behoeve van de werkloozen wordt geëxploi-
teerd (distributie-visch). In het land als geheel wordt
dus inderdaad meer visch gegeten dan vroeger. Ymuiden
heeft Amsterdam dan ook nu niet meer zoo noodig voor
haar vischafzet. Ymuiden kan Amsterdam echter niet de
visch leveren, die het noodig heeft, namelyk bot, bak-
bokking, garnalen, enz. Doordat de Noordzee is doodge-
vischt, komt er bovendien veel te weinig mooie plat-
visch aan de markt. Geconstateerd kan dus worden, dat de
visch, die Amsterdam graag wil hebben, er niet meer is.
Het is zelfs zoo erg, dat de Regeering een pufverbod zal
uitvaardigen; direct resultaat zal dit natuurlyk niet
hebben.

Ymuiden zegt dus: “Er is visch genoeg”, “als Amsterdam Deze pagina beschrijft de veranderende dynamiek in de Nederlandse vissector. De kernpunten zijn:
* Verschuiving in markt: IJmuiden was voorheen afhankelijk van Amsterdam en de export. Door de opkomst van de vrachtauto wordt vis nu door het hele land gedistribueerd, waardoor de afhankelijkheid van Amsterdam is afgenomen.
* Impact van de Afsluitdijk: De afsluiting van de Zuiderzee heeft de traditionele aanvoer van "Zuiderzeevisch" (bot, aal, bokking) naar Amsterdam nagenoeg doen stoppen.
* Overbevissing: Er wordt melding gemaakt van het "doodvisschen" van de Noordzee, waardoor er een tekort is aan kwalitatieve platvis.
* Sociale aspecten: De overheid exploiteert visbakkerijen voor de werklozen ("distributie-visch"), wat het binnenlandse visverbruik stimuleert ondanks de economische situatie.
* Overheidsingrijpen: De tekst kondigt een "pufverbod" aan (verbod op het vangen van ondermaatse vis voor industriële doeleinden) om de visstanden te beschermen. De tekst is geschreven na de voltooiing van de Afsluitdijk in 1932, wat een enorme ecologische en economische impact had op de visserijgemeenschappen rond de voormalige Zuiderzee. De jaren '30 waren ook de jaren van de Grote Depressie, wat de vermelding van de "werkloozen" en "distributie-visch" verklaart. De vissector moest zich heroriënteren van export naar een groeiende binnenlandse markt, gefaciliteerd door verbeterd transport (vrachtauto's). Het "pufverbod" verwijst naar de eerste pogingen tot visserijbeheer in een tijd dat men zich bewust begon te worden van de gevolgen van intensieve mechanische visserij op de Noordzee.