Zakelijke brief, handgeschreven op briefpapier van de firma. Urk, 30 Mei 1933. Klaas Jelle Hakvoort, Urk (Zeevischgroothandel & Palingrookerij). De Directeur van de Ned. Vis. Centrale (Nederlandsche Visch-Centrale), Den Haag. Kl. Jelle Hakvoort
ZEEVISCHGROOTHANDEL
PALINGROOKERIJ EN
DETAIL
URK - TELEFOON 12
d.e.n.

URK, 30 Mei 1933

[Stempel:] Nº 46A/145/2 M. 1942 2/6
[Potloodnotitie:] mz 8/10 [onleesbaar]

Geachte Heer Directeur

Van de Ned. Vis. Centrale te den
Haag mocht ondergeteekende bericht
ontvangen dat indien de warmte
of slecht water oorzaak mocht zijn
dat de paling in minder goede con-
ditie versch in Amsterdam aan-
zou komen dat hij dan deze paling
mocht rooken en daar is hij zeer
mee ingenomen zoo zal hij dat
vertrouwen dat U., door Uw medewer-
king, in hem hebt gesteld steeds en
onder alle omstandigheden hand-
haven en is hij U. voor deze mede-
werking veel dank verschuldigd.
en wil hij U. beleefd vragen deze van
hem te willen aanvaarden

In de meeste Hoogachting
teekent hij
Uw dw. dnr.
Klaas Jelle Hakvoort.
Urk. * Inhoud: De brief is een formele bevestiging van een verkregen vergunning of afspraak. Klaas Jelle Hakvoort heeft toestemming gekregen om verse paling die door transportproblemen (hitte of slechte waterkwaliteit in de bunnen) in minder goede staat in Amsterdam arriveert, alsnog te verwerken in zijn rokerij.
* Stijl: Het schrijven is opgesteld in de uiterst beleefde en formele stijl die in die tijd gebruikelijk was voor correspondentie met overheidsinstanties. De schrijver refereert naar zichzelf in de derde persoon ("ondergeteekende", "hij") en sluit af met "Uw dw. dnr." (Uw dienstwillige dienaar).
* Taalgebruik: Opvallend is de archaïsche spelling zoals "ondergeteekende", "rooken", "zoo" en "versch" (voor vers). Het woord "U." in de tekst is geschreven met een specifieke krul die in oudere handschriften vaak als 'hl' gelezen kan worden, maar hier onmiskenbaar de beleefdheidsvorm aanduidt. * Locatie en Tijd: De brief dateert uit 1933, een tijd waarin Urk nog een eiland was (de Noordoostpolder werd pas tussen 1936 en 1942 drooggelegd). De palingvisserij en -handel vormden de economische levensader van de gemeenschap.
* Logistiek: Het transport van levende paling naar Amsterdam gebeurde per schip (palingaken). Bij warm weer was het risico op sterfte onder de vis in het ruim groot. De toestemming om deze vis te roken was voor een handelaar essentieel om grote verliezen te voorkomen; gerookte paling was immers langer houdbaar en een gewild product.
* Administratieve sporen: Hoewel de brief uit 1933 stamt, suggereert de stempel "M. 1942" dat het document tijdens de Tweede Wereldoorlog opnieuw is verwerkt of gearchiveerd, mogelijk in het kader van de strenge distributieregels en marktordening die de Nederlandse Visch-Centrale namens de bezetter of de overheid uitvoerde. De centrale regelde in die tijd de toewijzing en prijzen van visproducten. WA