Handgeschreven verzoekschrift. 23 december 1939 (gebaseerd op het paarse stempel). J. F. Prenger. Waarschijnlijk een gemeentelijke instantie (mogelijk de Marktinspectie, gezien de aantekening "M. i. Insp."). Nº 85/121/1 M. 1939 23/12

Geachte Mijnheer M. i. Insp.

Met dese kom ik met een
beleefd verzoek tot u
om mijn eigen stallen
te mogen gebruiken
daar ik het niet vol kan
houden om stallen te
huren en mijn handel
op straat bederf
en als ik mijn eigen
stallen in gebruik heb
kan ik misschien nog
mijn brood verdienen
bij voorbaat mijn
dank Hoogachtend
J. F. Prenger
Snoekjesgracht
9 huis

[Rechtsonder in potlood: 85] De brief is een noodkreet van een kleine zelfstandige (waarschijnlijk een straathandelaar of voerman) die kampt met financiële moeilijkheden. De kern van het verzoek is de wens om eigen stallen te mogen benutten in plaats van elders stallingsruimte te moeten huren.

De schrijver voert een economisch argument aan: de hoge huurlasten voor externe stallen maken zijn bedrijfsvoering onmogelijk ("het niet vol kan houden"). Hij stelt dat zijn handel op straat "bederft" (wat kan duiden op het wegkwijnen van zijn nering of letterlijk het bederven van koopwaar door gebrek aan goede opslag). Het taalgebruik is eenvoudig maar zeer beleefd, wat getuigt van de afhankelijke positie van de burger tegenover de autoriteiten in die tijd. De spelling "dese" (met een s) is een archaïsche vorm of een spelfout die vaker voorkwam in brieven van minder geschoolde burgers. De brief is gedateerd op 23 december 1939. Nederland bevond zich in die tijd in een gespannen toestand: hoewel het land neutraal was, was het leger gemobiliseerd vanwege de uitgebroken Tweede Wereldoorlog in de omringende landen. De economische omstandigheden voor kleine handelaren in de Amsterdamse binnenstad waren zwaar.

De Snoekjesgracht, waar de afzender woonde, lag in de Lastage-buurt, een oude wijk in het centrum van Amsterdam die destijds gekenmerkt werd door een mix van kleine woningen en bedrijvigheid. Gemeentelijke regels met betrekking tot hygiëne en hinderwetvergunningen maakten het vaak lastig om in de dichtbebouwde binnenstad eigen stallen voor paarden te houden. Prenger vraagt hier waarschijnlijk om een ontheffing op deze regels om zijn broodwinning veilig te stellen in een economisch onzekere periode. F. Prenger