Typoscript (getypte tekst op papier). -2-

wel waarschijnlijk, dat het stellen van gemeentelijk-
ke eischen, in verband met art. 193 der Gemeentewet,
een hachelijke onderneming is.

Aangenomen wordt, dat het Algemeene Warenbe-
sluit voldoende bepalingen bevat uit een hygiënisch
oogpunt, wat aangaat poelierswinkels en behandeling
der geslachte dieren ( verpakking, enz. )

Indien gedecentraliseerde slachting gehandhaafd
moet blijven, zal de verordening ex art. 168 en art.
169 de bepaling moeten bevatten, dat het verboden
is wild en gevogelte ( nader definieeren ) te slach-
ten ^dan elders in localiteiten, welke voldoen aan de
door Burgemeester en Wethouders voor slachterijen
van wild en gevogelte vastgestelde eischen en voor-
schriften.

Uitzondering zal moeten worden gemaakt voor de
"huisslachtingen", d.w.z. voor wild of gevogelte,
dat bestemd is om te dienen voor het huiselijk ge-
bruik van de bewoners van het perceel of perceelsge-
deelte, waar de dieren geslacht worden, mits de be-
woners niet werkzaam zijn in den handel in wild of
gevogelte.

Hierbij moet in acht genomen worden het bepaalde
in art. 1, 3e lid, der bestaande verordening op de
keuring van waren.

Centralisatie der slachtingen kan eveneens
plaats De tekst betreft een ambtelijk advies of een concept-verordening aangaande de volksgezondheid en de vleeskeuring. De kernpunten zijn:
1. Juridische complexiteit: Er wordt gewezen op de risico's van het stellen van eigen gemeentelijke eisen in relatie tot de Gemeentewet.
2. Hygiëne: Het 'Algemeene Warenbesluit' wordt geacht voldoende waarborgen te bieden voor de detailhandel (poeliers).
3. Regulering van slacht: Er wordt voorgesteld om slachten buiten daarvoor aangewezen locaties te verbieden, tenzij deze locaties voldoen aan de eisen van het College van B&W.
4. Huisslachting: Er wordt een expliciete uitzondering gemaakt voor particulieren die voor eigen consumptie slachten, mits zij geen commerciële belangen hebben in de sector. Dit duidt op een poging om illegale handel ("zwarte slacht") tegen te gaan terwijl de eigen voorziening wordt ontzien. Het document stamt vermoedelijk uit het midden van de 20e eeuw (gezien de spelling zoals "eischen" en "localiteiten", en het gebruik van de schrijfmachine). Het illustreert de overgangsperiode waarin lokale overheden hun grip op de voedselveiligheid en hygiëne probeerden te verstevigen door middel van centralisatie en strikte verordeningen, vaak in navolging van landelijke wetgeving zoals de Warenwet. De verwijzing naar "centralisatie der slachtingen" aan het eind van de pagina suggereert een discussie over het concentreren van slachtactiviteiten in publieke slachthuizen om toezicht te vergemakkelijken.